แม่นมหลี่ทำได้เพียงเตือนหลี่เสว่อย่างไม่ได้พูดออกมาจากใจจริงว่า “คุณชายหลี่หลินอายุยังน้อย อีกไม่กี่ปีก็ดีแล้ว ผู้ชายมีใครไม่ผ่านมาแบบนี้บ้าง”
หลี่เสว่นึกถึงหลี่เชียน
อายุน้อยกว่าหลี่หลิน ทว่ากลับทำอะไรไม่รู้ว่าเหมาะสมกว่าหลี่หลินแค่ไหน
แม้แต่หลี่จี้ก็รู้สึกว่ารู้ความกว่าหลี่หลินเช่นกัน
นางแอบส่ายหน้า และลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้น
——————————————————-
หลี่ฉางชิงไปภูเขาอู่ไถหลังจากเทศกาลสรงน้ำพระ ขอยันต์ปลอดภัยให้เจียงเซี่ยนหลายชิ้น และให้อวิ๋นหลินนำกลับไปซีอาน
อวิ๋นหลินกลับไปพร้อมกับเว่ยสู่ หลังจากเจอเจียงเซี่ยน เขาก็รีบไปเมืองกานพร้อมกับเว่ยสู่
หลี่เชียนพบทั้งสองคนในห้องหนังสือเล็ก
เว่ยสู่ถอนหายใจและเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงจริงๆ คุณชายหลี่เหลยปกติเงียบๆ เจอใครก็ยิ้มตลอด พอทำงานขึ้นมากลับละเอียดรอบคอบ เพียงแค่ไม่กี่วัน ไม่เพียงแต่เข้าใจสมุดบัญชีของร้านเหล ล็ก แม้แต่พวกความสูญเสียที่เล็กเพียงไม่กี่สตางค์ ก็คำนวณอย่างชัดเจน แถมยังสามารถยิ้มพลางคุยกับจินเฉิงและพวกช่างเหล็กได้ คุมร้านเหล็กอย่างละเอียดรอบคอบมาก” เขาเอ่ยอย่างนั บถือ “ใต้เท้า คิดอย่างไรถึงให้หลี่เหลยไปรับช่วงต่อจากข้า? ครั้งนี้
