เจียงเซี่ยนก็ถามอีกว่า “เช่นนั้นพวกเขาแต่งงาน พวกเราจะกลับไปไท่หยวนหรือไม่?”
ทั้งสองตระกูลต่างเลือกแต่งงานช่วงครึ่งปีหลัง แต่การป้องกันด่านชายแดนก็อยู่ช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูหนาว หากให้เจียงเซี่ยนกลับไปคนเดียว…
ไม่มีใครควบคุมนางได้ นางจะต้องทำตามใจตนเองอีกอย่างแน่นอน อยากกินก็กิน อยากนอนถึงนอน ไม่มีคนควบคุมนาง แม้จะไม่ถึงกับสลับกลางวันกลางคืน ทว่าก็จะทำลายเวลาพักผ่อนปกติ นี่อันต ตรายมากสำหรับเจียงเซี่ยนที่ร่างกายเพิ่งจะหายดี
อะไรก็ไม่สำคัญเท่าความปลอดภัยของเจียงเซี่ยน!
พอคิดขึ้นมา หลี่เชียนก็ปฏิเสธความคิดนี้ทันที
“พวกเราไม่กลับไป!” เขาเอ่ยอย่างเด็ดขาด “พวกเขาต่างเลือกแต่งงานช่วงครึ่งปีหลัง แต่ช่วงครึ่งปีหลังงานเยอะ ทางข้าก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว เจ้าก็ต้องเตรียมของขวัญปีใหม่ที่จะให้เมื องหลวงกับพวกใต้เท้าซย่าเช่นกัน มีเวลาว่างที่ไหนกัน? เรื่องนี้เจ้าก็ไม่ต้องสนใจแล้ว ข้าจะเขียนจดหมายกลับไปบอกท่านพ่อ”
เจียงเซี่ยนชอบเหอถงเหนียงมากทีเดียว แต่พอคิดว่าวันมอบสินสอดของเหอถงเหนียงกับเกาเมี่ยวหรงไล่เลี่ยกัน นางก็ไม่อยากกลับไปแล้ว หลี่เชียนพูดแบบนี้พอดีอีก เจียงเซี่ยนก็เ เห็นด้วย และขานรับด้วยสีหน้าเต็มไปด้
