ตู้ฮุ่ยจวินเงยหน้า และเห็นชายหนุ่มที่อ่อนโยนนุ่มนวลคนหนึ่ง
“เจ้าคือ…” เขารู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้หน้าคุ้น แต่กลับนึกไม่ออกในชั่วขณะว่าเคยเจอที่ไหน
“ข้าแซ่จั๋ว” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างลำบากใจ “ชื่อตัวเดียวว่าหราน ยังอายุไม่ถึงยี่สิบปี จึงไม่มีชื่อจริงเช่นกัน…”
ตู้ฮุ่ยจวินจำได้แล้ว
หลายวันก่อนเขาไปแสดงงิ้วให้ตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจบ่อย น่าจะเคยเจอจั๋วหรานที่ไหน
จริงๆ แล้วจั๋วหรานค่อนข้าง ‘มีชื่อเสียง’ ที่ซีอานทีเดียว
เขาเป็นลูกที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยมาก ทว่าในครอบครัวมีบิดาที่ติดเหล้า และขายมารดากับพี่สาวของเขาให้คนอื่น มารดาของเขาเป็นอย่างไรบ้างไม่มีทางรู้ได้ แต่ฮูหยินโจวที่ไม่ มีลูกกลับถูกใจพี่สาวของเขา จึงให้นางเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าโจว และมีลูกชายสองคนลูกสาวหนึ่งคนให้ใต้เท้าโจว ลูกทั้งสามคนต่างเลี้ยงอยู่ในเรือนของฮูหยินโจว คนสกุลจั๋วไม่เ เพียงแต่หน้าตางดงาม ทว่ายังเคารพฮูหยินโจวมากด้วย จึงได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินโจวมาก ใต้เท้าโจวเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการมณฑลส่านซี ฮูหยินโจวอ้างว่าอายุมากแล้ว และพาลู กทั้งสามคนกลับไปควบคุมและจัดการงานต่างๆ ที่บ้านเกิด แล้วให้คนสกุลจั๋วอยู่ที่ที
