่า “ที่แท้ก็ท่านตู้นี่เอง! ข้าก็ว่า…ทำไมจั๋วหรานพอไปก็ไม่กลับมาอีกแล้ว ที่แท้ก็เจอท่านนี่เอง! ครั้งก่ อนข้าอยู่ที่ชุ่ยจวี อยากเชิญท่านไปแสดงงิ้ว ปรากฏว่าท่านไปบ้านชุ่ยเวยแล้ว ในเมื่อครั้งนี้เจอแล้ว อีกสองวันเป็นวันเกิดข้า ถึงเวลานั้นท่านไปแสดงในบ้านให้ข้าเถอะ! คนอื่น นออกเท่าไร ข้าออกสองเท่า ครั้งนี้ท่านปฏิเสธข้าไม่ได้อีกแล้ว!” พอเอ่ยถึงตอนท้าย เขาก็ทำหน้าขรึม เหมือนใช้อำนาจและอิทธิพลกดขี่ข่มเหงคน
ตู้ฮุ่ยจวินใจเต้น
หลังจากซื่อจื่ออ๋องเจี่ยน เขายอมแสดงงิ้วให้พวกหญิงชราดีกว่าแสดงงิ้วให้พวกคุณชายกับเพื่อนสนิท
“คุณชายซย่าพูดเกินไปแล้ว” ตู้ฮุ่ยจวินคารวะเขาอย่างนอบน้อม และยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “ท่านเปลี่ยนเวลาได้หรือไม่ ทางท่านหญิงมีแขกมา ห้าวันหลังจากนี้ข้าแสดงงิ้วที่เถีย ยนสุ่ยจิ่งทุกวัน…” เขามองซย่าซานอย่างลำบากใจ และปรึกษากับซย่าซานว่า “ไม่อย่างนั้น…ท่านกำหนดเวลาอีกที?”
“กำหนดเวลาอะไรล่ะ!” ซย่าซานโกรธมาก และเอ่ยว่า “หากเจ้าไปแสดงงิ้วที่บ้านของท่านหญิงจริง ถึงเวลานั้นข้าไปก็ได้ ข้าเป็นเพื่อนสนิทกับลูกชายของอาจารย์เจิ้งอาจารย์ในจวนท่านหญิ ง เจ้าคอยดูแล้วกัน!”
พูดจบ ก็ลากจั๋วหราน
