ลี่เชียนคิดไม่ถึงว่านางยังไม่รู้เรื่องนี้ สีหน้าจึงฉายแววแปลกใจ
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างได้ใจว่า “ต่อไปเจ้ามีอะไรอย่าคิดว่าจะหลบหูตาของข้าพ้น!”
นางปรายตามองหลี่เชียน มีความเอาแต่ใจที่อยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบและสามารถควบคุมทุกอย่างได้ ทำให้เขานึกถึงตอนที่เขาเจอเจียงเซี่ยนครั้งแรก นางก็มองเขาแบบนี้เหมือนกัน แต่ ดวงตาเย็นชา ไม่เหมือนตอนนี้ที่สายตาอบอุ่น ถึงจะเอาแต่ใจก็เหมือนกำลังออดอ้อนด้วย ทำให้หัวใจของเขาเหมือนถูกขนนกปัดผ่านไป และจั๊กจี้ แล้วก็มีภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
เขาหัวเราะเสียงดังและดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดของเขา แล้วลูบศีรษะของนาง พลางล้อเล่นว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะตั้งใจเรียนรู้จากใต้เท้าโจวอย่างแน่นอน ฮูหยินไม่เอ่ยปาก ข้าก็จะไม่ ตัดสินใจโดยพลการอย่างเด็ดขาด…”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก ภาพมากมายฉายวาบผ่านไปในความทรงจำของนาง และหายไปอย่างไร้ร่องรอยเร็วมาก ทำให้นางลนลานและคิดฟุ้งซ่านในทันใด
“หาก…หากข้ากับเจ้ามีวาสนาได้พบกันแต่ไร้วาสนาเคียงคู่ แล้วเจ้าไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูกสักที ถ้าข้ามอบคนให้เจ้าคนหนึ่ง เจ้าจะให้คนๆ นั้นเป็นแม่แท้ๆ เพียงคนเดียวของลูกเจ้า าหรือไม่?”
นาง
