หลี่จี้รู้สึกร้อนใจและไม่สบายใจ หากไม่ใช่ว่าเจียงเซี่ยนส่งสายตาให้เขาอย่าใจร้อน เขาก็คงจะถามอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น พอส่งหลี่เสว่ไปพักผ่อนที่ห้ องพักแขก เขาก็ตามเจียงเซี่ยนไปที่ห้องหลักทันที เขารับถ้วยชาที่อิ้นไฉ่ถือเข้ามาไปวางลงใกล้มือเจียงเซี่ยน และเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่สะใภ้ เช่นนี้จะทำอย่างไรดี? หรือว่าพวกเรา าต้องเขียนจดหมายไปถามท่านพ่ออย่างนั้นหรือ?”
ตอนที่เขาเอ่ยเรื่องนี้ สายตาฉายแววลังเลอย่างเบาบาง
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็แอบถอนหายใจ และเอ่ยว่า “ในเมื่อคนมาแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่พูดมากแล้วเช่นกัน สองสามวันนี้เจ้าหาเวลาอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงให้มาก ลองดูว่าสามารถทำให้นางคุ ยเรื่องส่วนตัวกับเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่ แล้วเจ้าก็ลองไปสอบถามว่า ซีอานมีที่ไหนน่าเที่ยวบ้าง ไว้ผ่านปีใหม่ไปแล้ว เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว ก็พาพี่หญิงไปเดินเล่นทุกที่ รอตงจื้ อมาแล้วค่อยว่ากัน”
หลี่จี้ก็ได้ยินเรื่องในตระกูลแล้วเช่นกัน เขาเป็นลูกชายคนรอง ในตระกูลก็ไม่มีใครตั้งใจเอ่ยกับเขาโดยเฉพาะ เขาจึงจำเป็นต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ ทว่าเห็นหลี่เสว่เป็นแบบนี้ เขา าก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้กับเ
