อยู่ดี แลดูขาดความมั่นใจเล็กน้อย เช่น นนั้นคืนนี้พวกนางยังสามารถพักที่นี่หนึ่งคืนได้หรือไม่?
เด็กสาวสิบกว่าคนที่มาร่วมชมรมกวีต่างไม่มั่นใจ
เกาเมี่ยวหรงอดไม่ได้ที่จะกัดปาก ทว่ากลับเอ่ยด้วยรอยยิ้มโดยไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่นิดเดียวว่า “หากทุกคนรู้สึกว่าเย็นเกินไปแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็เปลี่ยนเป็นจัดงานเลี้ยงน้ำ ำชาที่นี่แล้วกัน ห้องพักแขกนั้นจัดไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว ทุกคนเข้าพักได้เลย เดี๋ยวข้าจะไปพาตงจื้อมาขอโทษทุกคน”
ทุกคนได้ยินแล้วก็มีคนเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราทายปริศนาบนโคมไฟดีกว่ากระมัง? ข้าบอกคนในครอบครัวไปแล้ว กว่าท่านแม่จะอนุญาตให้ข้าพักที่บ้านท่านลุงหลี่หนึ่งคืนได ด้ก็ไม่ง่ายเลย ข้าไม่อยากกลับไปเร็วขนาดนี้!”
แล้วก็มีคนเอ่ยเช่นกันว่า “พวกเราไปเชิญตงจื้อมาก่อนดีกว่า จะได้สนุกหน่อย!”
ยังมีคนเอ่ยว่า “ยังมีพี่เกาไม่ใช่หรือ? หากอาจารย์สั่งการบ้านให้ตงจื้อแล้ว อย่างไรก็ให้ตงจื้อมาเล่นเป็นเพื่อนพวกเราโดยท
