่องหนังสืออยู่ในห้อง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงออกว่าไม่อยากให้หลี่ตงจื้อติดต่อกับพวกคุณหนูหนิวมากนัก หลี่ตงจื้อรู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจเล็กน้อย
ทว่านางไม่กล้าถาม
นางกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะสั่งสอนนาง และให้นางห่างเหินกับพวกเด็กสาวของลูกน้องเก่าของตระกูลหลี่ตั้งแต่นี้ไป
ในความคิดของนาง รุ่นพ่อของคนเหล่านี้ล้วนเคยช่วยครอบครัวของพวกนาง นางไม่อาจเนรคุณได้
แต่เจียงเซี่ยนกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น
นางคิดว่าหลี่ตงจื้อเด็กเกินไป สองปีนี้เรียนรู้ว่าแยกแยะถูกผิดให้ชัดเจนอย่างไร พอโตอีกหน่อย ก็ย่อมรู้ว่าเพื่อนแบบไหนคบได้ เพื่อนแบบไหนคบไม่ได้แล้ว
ดีที่หลี่ตงจื้อกังวลได้ไม่นานเท่าไร หลี่จี้ก็มาคารวะเจียงเซี่ยน
ตอนที่หลี่ตงจื้อได้ยินสาวใช้รายงาน ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตาโต
เพราะฮูหยินเหอทำอะไรไม่มุ่งมั่น ก่อนที่เจียงเซี่ยนจะแต่งมาตระกูลของพวกเขา หลี่ฉางชิงจึงงดให้พวกหลี่จวีปรนนิบัติฮูหยินเหอทั้งเช้าและเย็น ตอนหลังเจียงเซี่ยนจะแต่งมาแล้ว ห หลี่ฉางชิงกลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะว่าตระกูลหลี่ไม่มีกฎระเบียบ จึงให้พวกหลี่จวีไปคารวะฮูหยินเหอ
