่นกัน ในบรรดาพี่น้อง เขาจัดว่าเป็นคนที่ค่อนข้าง ‘โดดเดี่ยว’
เขาไม่สนิทกับใครทั้งนั้น
แต่เขากลับมาคารวะเจียงเซี่ยน
หลี่ตงจื้อลุกขึ้นคารวะหลี่จี้ ดวงตาก็จ้องกระดาษหมิงจื่อใต้พู่กันโดยไม่ย้ายที่ ทว่าหูกลับตั้งตรงมาก ฟังหลี่จี้คุยกับเจียงเซี่ยน “วันนี้ท่านอาจารย์คังสอน ‘ชุนชิว’ บทที่ หกต่อจากอาจารย์ท่านก่อน แต่ท่านอาจารย์เจิ้งกลับเริ่มสอนจากบันทึกไท่หยวน สอนไปถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปของต้าถง เมืองเซวียน และอวี๋หลิน ทุกคนต่างรู้สึกว่าน่าสนใจ จมาก จึงฟังอย่างสนใจมาก ตอนเลิกเรียน จงเทียนอวี่ยังถามท่านอาจารย์เจิ้งว่า เขาสามารถไปขอคำแนะนำจากท่านอาจารย์เจิ้งตอนที่ท่านอาจารย์เจิ้งหยุดพักได้หรือไม่ ท่านอาจารย์เจิ้งตอบตก กลงอย่างยินดีมาก ข้าถามเขาว่าอยากถามอะไร เขาบอกว่าอยากถามเรื่องบันทึกด่านเจียอวี้ แถมยังถามข้าว่าจะไปด้วยกันหรือไม่…”
เจียงเซี่ยนฟังพลางยิ้มตาหยี และเอ่ยว่า “เมื่อก่อนตอนที่ข้าอยู่ในวัง สยงจวิ้นหรงกับจั่วอี
