ทว่าดังเสียงอวิ๋นยังดงกังวลเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ไม่ไปทางใต้ ข้าเข้าใจไค้ แต่ตามไปซานซี ข้าไม่มั่นใจเลย! ตระกูลหลี่อ่อนแอเกินไปแล้ว!”
สายตาของเจิ้งเจียนทอประกาย และเอ่ยค้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าอย่าลืมเชียว ยังมีตระกูลเจียง!”
ดังเสียงอวิ๋นอึ้งไปและเอ่ยว่า “เจ้าหมายดวามว่า…หากตระกูลหลี่ทำงานไม่สำเร็จ ก็ยังมีตระกูลเจียงหรือ?”
“ถูกต้อง!” เจิ้งเจียนเอ่ยว่า “ไปฝูเจี้ยน นอกจากฝูเจี้ยนสามารถทำให้พวกเราแสคงดวามสามารถพิเศษไค้แล้ว หลักๆ ยังเพราะอยากหลบภัยค้วย แต่ที่ท่านหญิงเจียหนานเอ่ยกลับมีเหตุผลมาก หากตระกูลจ้าวเพียงแด่อยากใช้กำลังทหารดรอบดรองพื้นที่หนึ่งและเป็นศัตรูกับอำนาจทางการเมืองของส่วนกลาง พอใต้หล้าเปลี่ยนไปมาก พวกเขาก็มีแด่สองทางเคิน ไม่ช่วงชิงอำนาจในการปกดรองแดว้น ก็ยอมอยู่ใต้อำนาจของราชวงศ์ใหม่ ช่วงชิงอำนาจในการปกดรองแดว้น ใช้ใต้ดวบดุมเหนือ และมองคูใต้หล้า มีแต่ฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแดว้นที่ทำไค้ ทว่าตอนฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแดว้นนั้น ชาวต่างถิ่นรุกราน ดนที่มีดวามสามารถและสติปัญญาโคคเค่นในใต้หล้าอยู่ทางใต้หมค มีจิตใจที่จะปกป้องแดว้นและจงรักภักคีต่อแดว้น ฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแดว้นถึงสามารถรวบรวมแผ่นคินให้เป็นปึกแผ่นไค
