ไป๋ซู่มักจะรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนอยู่ที่เมืองหลวงอันตรายมาก เวลานี้ฮูหยินฝางเห็นด้วยที่จะเชิญไทฮองไทเฮาไปพักที่ภูเขาวั่นโซ่วชั่วคราวแล้ว และให้เจียงเซี่ยนกับไทฮองไทเฮาไ ไปพบกันระหว่างทางน้ำที่ไปภูเขาวั่นโซ่ว นางก็ไม่พูดอะไรอีกแล้วเช่นกัน จึงปรึกษาฮูหยินฝาง “ท่านว่าข้ายื่นสาส์นตอนนี้ และเข้าวังพรุ่งนี้เป็นอย่างไร?”
ฮูหยินฝางมีเรื่องบางเรื่องอยากคุยกับเจียงเซี่ยนตามลำพังพอดี จึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็รบกวนจ่างจูแล้ว!”
“ไม่รบกวน ไม่รบกวน” ไป๋ซู่ยิ้มตาหยีพลางเอ่ย และเรียกฉิงเค่อมา ทั้งสองคนไปเขียนสาส์นให้วังฉือหนิงที่ห้องหนังสือ
ฮูหยินฝางถึงเอ่ยว่า “ลูกเขยอยากให้เจ้ามางานอะไรให้เขา?”
เจียงเซี่ยนคิดว่าต้องแก้ไขให้หลี่เชียนก่อนถึงจะถูก จึงเอ่ยว่า “หลี่เชียนไม่รู้ว่าข้ามา ข้าอยากหางานให้เขาสักงานเอง”
ฮูหยินฝางตกใจมากจนหน้าถอดสี และเอ่ยอย่างจริงจังและระมัดระวังว่า “เจียหนาน เจ้าตัดสินใจให้ลูกเขยโดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากเขาได้อย่างไร พวกเจ้าเพิ่งจะแต่งงานกัน เรื่องสอง เรื่องยังดี นานๆ ไป ระหว่างสามีภร
