ไม่มีชีวิตชีวาเกินไปแล้ว
ไม่เหมือนเด็กสาว
แต่ตอนนี้เจียงเซี่ยนกลับเหมือนเด็กสาวธรรมดา ไม่เพียงแต่พุ่งเข้ามา ทว่ายังกอดนางอย่างสนิทสนมมากด้วย
แสดงว่า ชีวิตแต่งงานของเจียงเซี่ยนดีมาก...
แบบนี้…ไป๋ซู่ก็วางใจ
นางออกแรงกอดเจียงเซี่ยนทีหนึ่ง ถึงจะปล่อยมือ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ายังไม่รู้ว่าข้าเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับลาภปากอย่างนั้นหรือ? แค่ข้าวต้มสักถ้วย ผักดองครึ่งถ้วย ก็กินอิ่มได้เช่นกัน หลักๆ คือข้าเป็นห่วงเจ้า ตอนนี้เห็นเจ้าใช้ชีวิตสุขสบาย ดีกว่าเจ้าต้อนรับข้าด้วยอาหารล้ำค่าที่หายากมากเสียอีก”
เจียงเซี่ยนหัวเราะ แล้วจูงมือของไป๋ซู่ไปนั่งลงบนเตียงอรหันต์ในห้อง และถามถึงเรื่องราวหลังจากจากกัน
“ช่วงนี้ข้ากำลังเตรียมสินเดิมอยู่ จึงไม่ค่อยได้ออกไป” ตอนที่ไป๋ซู่เอ่ยถึงเรื่องนี้ยังเขินเล็กน้อย “สินเดิมนั้นเริ่มเตรียมตั้งแต่ตอนที่ข้าเกิดแล้ว แต่ยังมีเพิ่มอีกนิดหน่อย ไทฮองไท่เฟยใช้เงินออมส่วนตัวของตนเองเพิ่มให้ข้า ในมือมีเงินเหลือเฟือ ของก็ซื้อครบและสวยงามเช่นกัน ไม่มีอะไรต้องกังวล แค่หาคนมาตอนที่คุณหนูใหญ่ตระกูลจินมาถึงเมืองหลวง และแนะนำคุณหนูใหญ่ตระกูลจินให้สมาชิกในครอบครัวที่เป็นสรีจากตระกูลขุนนางที่มี
