ล้ว
เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการทั้งหมดต่างมองหน้ากันและกันอย่างเงียบๆ
นายท่านหวังทั้งร้อนใจและโกรธ อยากหาเจ้าของโรงเตี๊ยมก็หาไม่เจอ อยากหาพนักงานสักคนก็หาไม่เจอ แม้แต่พวกคนที่มุงดูก็ยืนอยู่ไกลมาก โดยรวมกลุ่มกันสองสามคนแอบซุบซิบนิน นทาเขา
เขาโกรธมาก จึงยกเท้าถีบเด็กรับใช้ “ยังไม่รีบไปเชิญหมอมาอีก จะยืนเคาะระฆังอยู่ตรงนี้หรืออย่างไร!” แล้วทำหน้ากลุ้มไปขอร้องตำรวจอำเภอชางผิงที่พากองกำลังมาว่า “ใต้เท้า ท่า านว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไรดี? อย่างไรก็ปล่อยให้พวกเขาตีคนแบบนี้แล้วจากไปไม่ได้กระมัง? เช่นนั้นอำนาจของขุนนางอำเภอชางผิงอยู่ที่ไหน? หน้าตาของพวกนายท่านทุกคนอยู่ที่ไห หน?”
หัวหน้าตำรวจคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะจัดการยากแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มาแล้ว แต่ในเมื่อรับคำสั่งจากนายอำเภอมาแล้ว ต่อให้ถูกตี เขาก็มีแต่ต้องฝืนใจทำเช่นกัน
เขาสั่งให้ลูกน้องเรียกคนที่พักโรงเตี๊ยมที่มุงดูมาถามเหตุการณ์ในตอนนั้นสักคน
อยู่ข้างนอก จะกล้าล่วงเกินเจ้าถิ่นได้อย่างไร?
คนที่พักโรงเตี๊ยมรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมด
ตำรวจได้ยินก็สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก และมองคนที่ยังร้องอย่างเจ็บปวดอยู่ในลานบ้านพลางเอ่ยว่า “เจ้าบอกว่าพวก
