ุบปาก อยากโต้แย้งให้ราชสำนักเล็กน้อย ทว่าหลายครั้งก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงทำได้ เพียงถอนหายใจเบาๆ และลากหลี่จี้พลางเอ่ยว่า “คุณชายรอง พวกเรารีบกลับไท่หยวนเถอะ! ไม่รู้เหมือนกันว่าทางท่า านหญิงเกิดอะไรขึ้น?”
หลี่จี้จึงรีบร้อนขึ้นมาเช่นกัน
ทั้งสองคนเร่งเดินทางไม่หยุด ใช้เวลาแค่สองวันก็กลับถึงไท่หยวน
ประจวบเหมาะกับวันมงคลที่หลี่ฉางชิงดูให้เจียงเซี่ยนด้วยตนเองก็เป็นวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนแค่มาอย่างเหนื่อยสุ ดๆ และนอนหลับไปหนึ่งตื่น ก็รีบตามเจียงเซี่ยนออกจากเมืองไท่หยวน แม้แต่หีบสัมภาระก็ไม่ทันได้เปิดด้วยซ้ำ
หลี่จี้มองพวกองครักษ์ที่หน้าตาธรรมดา เงียบขรึม และพูดน้อยมากข้างกายพวกเขาอย่างงุนงง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขี ม้าวิ่งเหยาะๆ ไปข้างกายอวิ๋นหลิน แล้วทำหน้ามุ่ยไปทางพวกองครักษ์ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ทั้งหมดนี่มาจากไหนกั น? ทำไมข้าไม่รู้จักสักคน!”
อวิ๋นหลินก็ไม่รู้จักเหมือนกัน
เขาแอบรู้สึกได้ว่าพวกองครักษ์ที่หลี่ฉางชิงจัดมาล้วนไม่ธรรมดา แต่ไม่รู้ว่าหลี่ฉางชิงจะทำอะไรกันแน่ จึงค่อ อนข้างไม่สบายใจ
