และรักใคร่ปรองดองกันกับท่านลุง ก็เพ พียงแค่ถูกบังคับจนจำเป็นต้องทำแบบนั้นเท่านั้น ข้าแต่งมาตระกูลหลี่แล้ว ก็เป็นหนามชิ้นหนึ่งในใจนางอยู่ดี”
“ใครเป็นคนก่อเรื่องนี้ก็ต้องให้คนนั้นไปจัดการ”
“ข้าคิดว่า…หากข้าได้เข้าเมืองหลวงไปคารวะเฉาไทเฮา แล้วขอให้เฉาไทเฮาช่วยพูดต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทให้ท่านแม ม่ทัพเล็กน้อย เรื่องที่ท่านแม่ทัพไปส่านซีก็จะได้ลงแรงน้อยแต่ได้ผลมาก การช่วยท่านแม่ทัพหาตำแหน่งผู้บัญชาการ สักตำแหน่งต่างหากที่สำคัญ”
หลี่ฉางชิงคิดว่าถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็อายุแค่สิบสี่ปี ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็พูดจาเหมือนมองลงไปที่สถานการณ์ โดยรวมแบบนี้ออกมาไม่ได้อยู่ดี
ดังนั้นเขาจึงเชื่อคำพูดของเจียงเซี่ยนมากโดยไม่สงสัยแม้แต่นิดเดียว แล้วก็เห็นด้วยกับความคิดของลูกชายมากเช่นก กัน
ทว่าในใจเขายังคงรู้สึกไม่พอใจมาก
เรื่องสำคัญขนาดนี้ ลูกชายบอกลูกสะใภ้แล้วแต่กลับไม่บอกเขา
พลางคิดว่าเขาเลี้ยงลูกชายจนโตอย่างยากลำบาก เพื่อไม่ให้ลูกชายน้อยใจ ไม่เพียงแต่ให้ลูกชายคนโตที่เกิดจากอนุภร รรยาอายุน้อยกว่าเขาห้าปี ทว่ายังแต่งงานกับภรรยาที่ไม่ค่อยได้เรื่อง เวลานี้ลูกชายแต่งงานแล้ว ก็ลืมคนเป็นพ่อ ออย่างเขาไปจนหมดสิ้น…
หล
