ในคำพูดของฮูหยินหลู่แอบเจือแสดงความเป็นมิตรอยู่อย่างเบาบาง
แต่ฮูหยินเหอดันซื่อไปหน่อย พอได้ยินว่าฮูหยินหลู่จะไปสนับสนุนหลานสาวตนเอง ก็ดีใจมาก ทว่าก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นทางใต้เท้าจิน...ท่านไม่ไปแล้วหรือ?”
ตามหลัก จินไห่เทาบริหารไท่หยวนมาหลายปีขนาดนี้ ลูกชายของเขาหมั้น สามีภรรยาสกุลหลู่ควรจะไปแสดงความยินดีกับทางนั้นถึงจะถูก
ดีที่แม้ฮูหยินหลู่จะเอาแต่ใจ ทว่าการวางตัวในสังคมกลับเป็นสิ่งที่นางติดตามฝึกฝนอยู่ข้างกายมารดามาตั้งแต่เด็ก ระหว่างการตอบจึงเกิดข้อผิดพลาดน้อยมาก นางได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างสุขุมเยือกเย็นว่า “นายท่านของพวกเราคบหากับเพื่อนขุนนางของนายท่านของพวกเรา แต่ข้ากลับอยากไปดูที่ตระกูลเหอสักหน่อย ไม่ว่าอย่างไร ถงเหนียงก็หน้าตาสะสวย อ่อนโยนมากและน่าเอ็นดู คนอื่นหมั้น ข้าไม่ไป นางหมั้น ข้าต้องไปอย่างแน่นอน”
แต่ฮูหยินเหอกลับเชื่อคำพูดนี้อย่างหมดหัวใจ จึงดีใจจนออกนอกหน้า และอยู่กับฮูหยินหลู่ทั้งงานเลี้ยง
ฮูหยินเฉียนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับฮูหยินหวังว่า “ท่านดูคนของใต้เท้าหลู่สิ ก็ไม่รู้จักละอายใจเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!”
ฮูหยินหวังเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างใจกว้างว่
