่างสดใสและตวาดด่าคนที่พูดเมื่อครู่ “พูดอะไรน่ะ? นั่นคือพี่สะใภ้ของเจ้า! มีใครพูดถึงพี่สะใภ้ของเจ้าอย่างเจ้ากัน?”
ทุกคนหัวเราะเสียงดังพร้อมกัน ในเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความปรารถนาดี
หลี่หลินยิ้มให้หลี่เชียนตลอด
ใบหน้าที่มีความคล้ายกันเล็กน้อยของทั้งสองคนต่างก็ยิ้มอย่างร่าเริงและเปิดเผย
ส่วนหลี่จี้ถอยหลังสองสามก้าว เดินอยู่หลังหลี่เชียน และปล่อยให้เงาของหลี่เชียนบดบังเงาร่างของเขาเหมือนเช่นเคย
——————————————————
เจียงเซี่ยนไปที่โถงบุปผาของเรือนด้านในกับหลี่เสว่
สมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงที่มาเป็นแขกที่จวนสกุลหลี่วันนี้ต่างพักอยู่ที่โถงบุปผา
พอนางเดินเข้าไป ก็มีสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงของตระกูลหลี่ที่เคยไปร่วมงานแต่งงานของนางทักทายนาง
นิสัยแต่ก่อนของเจียงเซี่ยน ขุนนางใหญ่ระดับสามขึ้นไปถึงจะจำหน้า ไม่อย่างนั้นก็ไม่จำอย่างสิ้นเชิง เพราะขุนนางใหญ่ระดับสามลงไปเจอนางค่อนข้างน้อย นางไม่อยากเปลืองพลังใจของตนเองในเรื่องนี้
ดังนั้นนางจึงจำไม่ได้ว่าคนที่ทักทายนางเป็นใครบ้าง แค่รู้สึกว่าคุ้นหน้าเล็กน้อย ทว่าด้วยฝีมือของนาง สิ่งนี้จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อนางในการคุยกับเหล่าสมาชิกในครอบครัวที่
