นพยักหน้า และดื่มแค่น้ำแกงหวานเล็กน้อย ทว่าข้างหูกลับเต็มไปด้วยคำพูดวิพากษ์วิจารณ์หลี่เสว่
“สุดท้ายก็โชคไม่ดี อายุยังน้อยก็เป็นหม้ายแล้ว แถมเวลานี้ตระกูลหลี่ก็เป็นตระกูลขุนนางแล้วเช่นกัน ต่อไปคงจะไม่ให้นางจิ้มอีก ช่างน่าสงสาร!”
“ใครว่าไม่ใช่ ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ไม่มีที่อยู่แบบนี้ พูดถึง…ตอนนั้นก็ให้นางแต่งงานเร็วเกินไปเช่นกัน…”
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้วตลอด และมองไปที่หลี่เสว่
หลี่เสว่นั่งอยู่ในมุมของโถงบุปผา รับประทานข้าวเปล่าคู่กับผักจานเล็กๆ อย่างเงียบๆ และกินข้าวอย่างไม่สนใจ
เจียงเซี่ยนนึกถึงไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยที่อยู่เป็นหม้าย…ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าคำวิจารณ์เหล่านี้ทำให้นางหงุดหงิด นางจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “ดังนั้นข้าจึงคิดว่าพี่หญิงกลับมาดีกว่า ถึงอย่างไรในบ้านก็ไม่ขาดแคลนอาหารกับเสื้อผ้าของนางเช่นกัน ในบ้านมีแต่พี่น้องของนาง ยังสามารถทำสิ่งที่ตนเองชอบได้ด้วย ปลูกดอกไม้ ปลูกต้นไม้ หรือไปอยู่ที่วัดสักสองสามวัน”
คนของตระกูลหลี่เห็นเจียงเซี่ยนยังเอ่ยปากพูดแบบนี้ ก็เปลี่ยนทิศทางลมทันที โดยพากันชมถึงข้อดีที่หลี่เสว่กลับมา
หลี่เสว่ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มให้เจียงเซี่ยนอย่างข
