ไม่นานเจียงเซี่ยนก็ลืมพวกความคิดที่วุ่นวายไปจนหมดสิ้น และยิ้มพลางถามหลี่เชียนว่า “ความดีความชอบที่ไม่ธรรมดา? ความดีความชอบแบบไหนถึงจะเรียกว่าความดีความชอบที่ไม่ธรรมดาได้ล่ะ?”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอนว่าเหมือนเจิ้นกั๋วกง!”
เจียงเซี่ยนตกใจ
ชาติก่อนหลังจากหลี่เชียนเป็นผู้บัญชาการกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซี ก็หาโอกาสไปเมืองหลวง และบุกเข้าวังฉือหนิงอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ทำไมชาตินี้เขากลับอยากเป็นเพียงเจิ้นกั๋วกงก็พอใจแล้ว?
หลี่เชียนมักจะมองความงุนงงของเจียงเซี่ยนออกได้เสมอ
เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ามีความทะเยอทะยาน แต่ความทะเยอทะยานของข้ามีไว้เพื่อปกป้องคนที่ข้ารักและให้ความสำคัญ สำหรับตัวข้าเอง กินอิ่มใส่เสื้อผ้าอุ่น มีภรรยาที่มีคุณธรรมกับลูกที่กตัญญู และคนรู้ใจสักสองสามคนก็พอแล้ว”
“จริงหรือ?” เจียงเซี่ยนสงสัยมาก
“จริง!” หลี่เชียนกอดเจียงเซี่ยน และหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยว่า “เมื่อก่อนข้าอาจจะยังอยากให้ชื่อเสียงอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ตลอดไป และชื่อเสียงอันดีเล่าลือไปตลอดกาล ทว่าตั้งแต่ข้าแต่งงานกับเจ้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็ดีมากเหมือนกัน สร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่าง
