“แน่นอนว่ากลับไปพร้อมเจ้า” หลี่เชียนเอ่ยโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ข้างหลังคนเดียวได้อย่างไร”
เจียงเซี่ยนรู้สึกดีใจมากทันที
หลี่เชียนเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางบีบจมูกของนางเบาๆ แต่เจียงเซี่ยนหลบได้
เขาหัวเราะเสียงดัง
ทั้งสองคนไปคารวะหลี่ฉางชิงด้วยกัน
แน่นอนว่าหลี่ฉางชิงไม่มีทางที่จะกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ที่เขาพอใจมาก คุยไม่กี่คำ ก็บอกให้พวกเขารีบกลับไปแล้ว “พรุ่งนี้ออกเดินทางไปเฝินหยางแต่เช้า ระหว่างทางต้องเดินทางหลายวัน รีบนอน พักผ่อนให้เต็มที่”
ลูกชายเขาไม่เป็นห่วง เป็นห่วงก็แต่ลูกสะใภ้
ว่ากันว่าตอนที่ลูกสะใภ้มาซานซี กินแต่น้ำที่นำมาจากภูเขาอวี้เฉวียน
เขาเกาผมอย่างกลุ้มใจเล็กน้อย และคิดว่าเรื่องนี้ให้ลูกชายไปกังวลดีกว่า เขาไม่ยุ่งแล้ว
—————————————————–
ทว่าตระกูลติงที่อยู่เยื้องกันนั้น สามีภรรยาสกุลติงกลับกำลังซุบซิบคุยกันอยู่
“ท่านหญิงเจียหนานผู้นี้ดูเป็นมิตร แต่ความจริงแล้วเข้ากับคนยากมาก ในสิบประโยคที่ข้าพูด นางไม่ตอบครึ่งหนึ่ง ที่เหลือไม่ตอบอย่างขอไปทีก็บอกปัด ทำให้ข้าหาช่องโหว่ไม่เจอแม้แต่ประโยคเดียว เมื่อก่อนข้าแค่คิดว่าท่านหญิงเข้าสังคมไม่เก่ง ตอนนี้ดูเหมือน...เกรง
