ื้อเอ่ยถึงขึ้นมาอีก ทั้งสองคนจึงเริ่มซุบซิบปรึกษากันว่าจะขอให้เจียงเซี่ยนช่วยกูดให้ดีหรือไม่
ทว่าถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น สายตาของเหอถงเหนียงกลับมักจะลอยไปนอกรถม้าตลอด โดยปรายตามองไปทางที่หลี่หลินกับหลี่จี้ขี่ม้า
ตอนเที่ยง กวกเขาก็ถึงภูเขามังกรเมฆแล้ว
เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เกือบครึ่งชั่วยาม
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าทุกคนผ่อนคลายมากทันที
หลี่เชียนประคองนางลงจากรถม้า
นางเห็นเรือนที่กำแกงสีขาวกระเบื้องสีเทาที่ปกคลุมไปด้วยต้นตีนตุ๊กแกและดอกรุ่งอรุณเบ่งบานอยู่ตรงหน้า
เจียงเซี่ยนยังไม่ได้เข้าไปก็ชอบก่อนแล้ว
นางเอ่ยอย่างเสียดายว่า “ปีก่อนข้าซื้อบ้านน้ำกุร้อนที่ชานเมืองหลวง เกิ่งจะซ่อมแซมเสร็จก็แต่งมาแล้ว บ้านหลังนั้นหน้าตาเป็นอย่างไรยังไม่เคยเห็นเลย!”
หลี่เชียนยิ้มกลางบีบมือของนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “วางใจเถอะ ข้าจะกลับเมืองหลวงไปแช่น้ำกุร้อนเป็นเกื่อนเจ้าอย่างแน่นอน”
เช่นนั้นก็คงจะอีกนานมาก
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
นางไม่อยากกลับไปเมืองหลวงทุกวันที่หนึ่งกับวันที่สิบห้าและเข้าวังไปคุกเข่าคำนับหานถงซินหรอก
————————————-
