เหอถงเหนียงก็เบ้ปาก และเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรข้าก็ไม่คิดว่านางจะชอบอยู่ข้างกายท่านอาตลอดเวลา ก็เหมือนครั้งนี้ ท่านอาเพียงแค่ถามนางว่าอยากไปกับพวกเราหรือไม่ นางก็ตอบตกลงทันทีเลย”
หลี่ตงจื้อแก้ต่างให้ฮูหยินเหอว่า “นางมาอยู่ที่ตระกูลหลี่ พวกเราต่างออกไปหลบร้อนข้างนอก อย่างไรก็ไม่อาจทิ้งนางไว้ที่บ้านคนเดียวได้ ดังนั้นท่านแม่ถึงถาม”
“ดังนั้นข้าถึงรู้สึกว่านางมีปัญหานิดหน่อยอย่างไรเล่า!” เหอถงเหนียงเอ่ยว่า “หากเป็นข้า ต่อให้คนอื่นชวนข้า ข้าก็จะไม่ไปด้วยความสมัครใจ!”
หลี่ตงจื้อไม่เอ่ยสิ่งใด
เหอถงเหนียงพึมพำว่า “เมื่อก่อนข้ารู้สึกว่านางดีมากทีเดียว หน้าตาสวย นิสัยดี แถมยังมีความรู้ แล้วก็อ่อนโยนกับคน แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกว่านางเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้ว…มักจะรู้สึกว่าไม่สนิทมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว…ตงจื้อ เจ้ารู้สึกแบบนี้หรือไม่?”
“ไม่!” หลี่ตงจื้อเอ่ย โดยตอบเร็วเล็กน้อย
——————————————————–
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าบะหมี่ชามหนึ่งของตนเองจะทำให้เกิดเรื่องมากขนาดนี้
บะหมี่ถ้วยนั้นที่ชีกูหาคนมาทำเผ็ดเล็กน้อย ทำให้คนกินแล้วเจริญอาหารมาก
เจียงเซี่ยนให้ไป่เจี๋ยมอบอั่งเปาหนึ่งซองให้เป็นรางวัลแก่แม่บ้านคนนั้น
พอแม
