ให้นางแก้เผ็ด และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ครั้งนี้พวกอวิ๋นหลินจะนำสินค้าจากทางฝูเจี้ยนไปยังเสฉวน ถึงเวลานั้นพวกเราจะเจอกันที่เสฉวน เก็บเงินส่วนหนึ่งเอาไว้หมุนในยามปกติ หากเจ้าขาดแคลนเงิน อย่าลืมบอกข้า”
แม้เจียงเซี่ยนจะมีสินเดิมมาก ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นที่ดินกับของโบราณ
เขากลัวว่าเงินสดของเจียงเซี่ยนจะไม่พอ
เจียงเซี่ยนเม้มปาก และเอ่ยรอยยิ้มว่า “เจ้าวางใจเถอะ ตอนที่ไม่มีเงินข้าจะหาเจ้าอย่างแน่นอน ใครใช้ให้เจ้าเป็นสามีข้าล่ะ”
หลี่เชียนชอบฟังคำพูดนี้
เขาลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน และไปกินอาหารเย็นของตนเองอย่างอารมณ์ดีมาก
เจียงเซี่ยนแอบหัวเราะ
หลี่เชียนคงจะใช้เงินที่หามาได้ในสองครั้งนี้ซื้อเหล็กดิบจากกัวหย่งกู้กระมัง?
ไปเสฉวนเที่ยวหนึ่งไม่ง่าย แน่นอนว่าซื้อได้เท่าไรก็พยายามซื้อให้มากหน่อย
เรื่องนี้…ยังต้องบอกเซี่ยหยวนซีสักหน่อย
————————————–
