บอายที่ต้องคลานลอดใต้หว่างขา! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงธรรมดาอย่างพวกเจ้า! ไม่ว่าอย่างไรเมื่อครู่เจ้าก็เรียกข้าว่าพี่ เจ้าก็ฟังข้าสักครั้งเถอะ!”
หลี่ตงจื้อตกใจ และเบิกตาโตมาก เหมือนกำลังฟังบทความที่เข้าใจยาก “ฮูหยินจวง นาง…นางจะส่งแม่นมข้างกายมา…”
ตีนาง?!
คุณหนูใหญ่ลู่รีบเอ่ยว่า “เรื่องแบบนี้ฮูหยินจวงก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำ หากเจ้าอยากรู้ ต่อไปข้าค่อยเล่าให้เจ้าฟังอย่างละเอียด ตอนนี้เจ้ารีบกลับบ้าน...หากเป็นเรื่องใหญ่แล้ว ไม่ว่าเจ้ามีเหตุผลหรือคุณหนูจวงมีเหตุผล หากถูกลากเข้าไปพัวพันก็เสียชื่อเสียงทั้งนั้น…”
เพียงแต่นางยังพูดไม่จบ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและสะเปะสะปะดังมาจากนอกห้องข้าง เหมือนมีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางนี้
คุณหนูสามหยวนกับคุณหนูใหญ่ลู่อดที่จะแลกเปลี่ยนสายตากันไม่ได้
คุณหนูใหญ่ลู่รีบเอ่ยว่า “พี่สาม ท่านช่วยขวางไว้ให้พวกเราหน่อย พวกเราจะไปบอกลาคุณหนูสามตระกูลซือเดี๋ยวนี้” นางเอ่ยพลางจูงหลี่ตงจื้อเดินไปทันที เดินไปได้สองก้าว เห็นเหอถงเหนียงไม่ตามมา จึงหันไปใช้มืออีกข้างจูงเหอถงเหนียง รีบร้อนจะไปทางประตูหลัง
“เจ้าอย่าร้อนใจไป คนของตระกูลจวงไม่มาเร็วขนาดนี้” คุณหนูสามหยวนเพิ่งจะเอ
