“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะซื่อสัตย์ขนาดนั้น!”
หลี่เชียนหัวเราะ จนหน้าอกสั่น และก้มหน้าลงมาจูบบนศีรษะของเจียงเซี่ยนทีหนึ่ง “ดังนั้นหลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามจึงหันกลับไปโจมตีอย่างกะทันหัน และชิงค่าผ่านทางที่พวกเขาได้รับทั้งหมดมาแล้ว”
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นนั่งทันที และอ้าปากกว้างพลางมองหลี่เชียนอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว
“ทำไม? อึ้งไปเลยหรือ?” เขาลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน แล้วแนบหน้าผากกับเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าบอกว่าข้าไม่มีทางที่จะซื่อสัตย์ขนาดนั้นไม่ใช่หรือ? สุดท้ายข้าเป็นอย่างที่เจ้าเอ่ย ปล้นเซ่ารุ่ยแล้ว เจ้าก็ทำหน้าแบบนี้อีก ที่แท้ที่ดีใจกับข้าเมื่อครู่นั้นเสแสร้งหมดเลยหรือ?”
เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจ และเอ่ยว่า “เจ้าก็โหดเกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน ระวังเซ่ารุ่ยจะจนตรอกจนทำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง เวลานี้เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”
