แขกโดยไม่คุมงานอะไรเลย ป้าเหอยังไม่ค่อยชินจริงๆ
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “ทางข้ามีคนมากมาย ว่างและถักเชือกจีนอยู่ในเรือนทุกวัน เชือกเยอะจนเกรงว่าสองสามปีนี้คงจะใช้ไม่หมด ให้พวกนางขยับมือขยับเท้าสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
ป้าเหอขานรับอย่างเชื่อครึ่งสงสัยครึ่ง
—————————————————–
หลี่ฉางชิงรู้จากหลี่เชียนว่าเจียงเซี่ยนจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าสตรีชนชั้นสูงของไท่หยวนในบ้านวันที่สองเดือนเจ็ด ก็ยังประหม่าเล็กน้อย และถามหลี่เชียนว่า “ถึงเวลานั้นพวกเราจะทำอย่างไร?”
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “เรื่องของสตรีเรือนด้านใน พวกเราควรทำอะไรก็ทำอันนั้น ไม่ต้องสนใจพวกนาง”
“แบบนี้ได้หรือ?” หลี่ฉางชิงดึงเสื้อด้านหน้า
หลี่เชียนรู้ว่าเรื่องมิตรภาพและการไปมาหาสู่กันเป็นจุดอ่อนของหลี่ฉางชิง จึงยิ้มพลางปลอบใจบิดาว่า “ได้สิ! ข้าเห็นพวกตระกูลขุนนางที่สร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวงที่เมืองหลวงก็ทำแบบนี้เหมือนกัน”
หลี่ฉางชิงคิดดูแล้ว ก็ยังมีเหตุผลนิดหน่อยจริงๆ จึงไม่ถามอะไรเพิ่มอีก เพียงแค่ให้มอบเงินห้าร้อยตำลึงให้เจียงเซี่ยน และบอกว่าเขาจะเป็นคนออกเงินสำหรับงานเลี้ยงเอง
เจียงเซี่ยนรับเงินเอาไว้ และให้หลี่
