ยงเซี่ยนเหงื่อออกตรงหน้าผาก และหัวเราะแห้งๆ
หลังจากนั้นหากป้าเหอไม่คีบอาหารกับรินน้ำให้นาง ก็ตักข้าวกับเติมน้ำแกงให้นาง จนเจียงเซี่ยนอึดอัดมาก นางกินเล็กน้อยพอเป็นพิธีก็ลุกขึ้นบอกลา
ฮูหยินเหอก็ตำหนิพี่สะใภ้ของตนเอง “ท่านดูสิ ท่านทำแบบนี้ ทำให้ท่านหญิงอึดอัดแค่ไหน! หากนางรู้สึกรำคาญ และขี้เกียจที่จะสนใจอาถงจะทำอย่างไร?”
“นี่ตำหนิข้าหรือ?” ป้าเหอบ่นว่า “หากไม่ใช่เพราะเจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้านและไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น ข้าอยากให้เจ้าคุยเรื่องแต่งงานให้อาถง เจ้าก็ไม่รู้จักใครเลย ข้าจะต้องให้อาถงแต่งมาตระกูลหลี่ทำไม?”
ฮูหยินเหอหมดคำพูด
นางอ่อนแอและไร้ความสามารถ พูดอะไรที่ตระกูลหลี่ไม่ได้ อยากหาการแต่งงานที่ดีให้หลานสาวของตนเอง คนอื่นก็มีแต่จะคิดว่าตระกูลเหอแต่งงานกับคนที่ฐานะสูงกว่าตนเอง…นางก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่หลี่ฉางชิงมักจะเอานางไปเทียบกับแม่แท้ๆ ของหลี่เชียน เทียบไปเทียบมา นางก็ไม่มีดีสักอย่าง แล้วนางจะทำอะไรได้?
ฮูหยินเหอคิดถึงเรื่องพวกนี้ ก็ร้องไห้ออกมาอย่างน้อยใจอีก!
