วายไปหมดไหมเจ้าคะ?”
“ต่อให้วุ่นวายแค่ไหนก็ไม่วุ่นวายเท่าตอนนี้!” เกาฝูอวี้เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยว่า “พอดีเลย เจ้าฉวยโอกาสนี้ปลีกตัวออกมา! ช่วยคนสกุลเหอต้อนรับสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิง จนตนเองตกที่นั่งลำบาก ก็เป็นเพราะเด็กอย่างเจ้าไม่รู้ความเช่นกัน จึงไม่รู้ความสำคัญในนั้น ไม่บอกข้าสักคำก็รับปากแล้ว…”
“ท่านอา!” เกาเมี่ยวหรงแกล้งทำเป็นโกรธขัดจังหวะเกาฝูอวี้ แล้วพึมพำเสียงเบาว่า “ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ท่านก็อย่าพูดอีกเลย!” นางอายจนหน้าแดงทั้งหน้า “ตอนนั้น…ตอนนั้นข้าเกรงใจที่จะปฏิเสธฮูหยินเหอนิดหน่อย แล้วก็คิดว่าหากข้ายืนช่วยนางอยู่เบื้องหลังนางอย่างเงียบๆ แบบนี้ คนอื่นยังคิดว่าข้าเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่ตระกูลหลี่…”
เกาฝูอวี้นิ่งเงียบ
ถึงเขาจะได้รับความเคารพจากหลี่ฉางชิง แต่ในสายตาของคนอื่น ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงผู้ช่วยคนหนึ่งของหลี่ฉางชิง เกาเมี่ยวหวากับเกาเมี่ยวหรงอยู่กับเขาที่จวนสกุลหลี่มานาน เพราะเดิมทีฐานะของเขาก็ต่ำกว่าบัณฑิตทั่วไประดับหนึ่งอยู่แล้ว หากเกาเมี่ยวหรงยังช่วยฮูหยินเหอจัดการงานต่างๆ อย่างไม่แสวงหาชื่อเสียงและผลประโยชน์อีก ในสายตาคนอื่น เกาเมี่ยวหรงก็เป็นเพียงคน
