ไม่สามารถทำได้อีกแล้ว หากท่านมีเรื่องจะสั่ง ก็สั่งคนที่รับใช้ข้างกายท่าน หากรู้สึกว่ากำลังคนไม่พอก็เพิ่มคน ข้าไม่เคยรู้ว่าเงินเดือนของสาวใช้ระดับหนึ่งคนหนึ่งเท่าไร แต่ข้าคิดว่าก็แค่เงินสำหรับเครื่องสำอางสองสามตลับ อย่างไรก็ไม่ขัดสนเงินแค่นี้”
ถูกลูกสะใภ้เอ่ยแบบนี้ ฮูหยินเหอลำบากใจมาก ทว่าเห็นเจียงเซี่ยนสายตาจริงใจ น้ำเสียงจริงใจ นางรู้ว่าเจียงเซี่ยนหวังดีกับนาง ความลำบากใจอันน้อยนิดนั้นจึงหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
นางพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และเอ่ยว่า “ข้าเชื่อฟังท่านทุกอย่าง”
เจียงเซี่ยนโล่งอก
นางไม่กลัวความยุ่งยาก กลัวแต่ว่าหลังจากตนเองหาเรื่องใส่ตัวแก้หน้าให้คนอื่นแล้วยังคิดว่านางจุ้นจ้าน
ถึงฮูหยินเหอจะขี้ขลาด ทว่าก็ไม่ก่อเรื่อง และฟังคำแนะนำ
บางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ตอนนั้นหลี่ฉางชิงยอมแต่งงานกับนาง
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย พอกลับถึงห้องก็สั่งให้ฉิงเค่อฝนหมึก “ข้าจะเขียนจดหมายให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ดูสิว่าตระกูลเจียงมีกฎระเบียบอะไรบ้าง จะได้เอามาเทียบกันสักหน่อย”
ฉิงเค่อยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ” แต่ไม่ได้จากไปทันที ทว่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิง ต้องเขียนจดหมายให้แม่นมเมิ่งสักฉบับด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”
