เจียงเซี่ยนเห็นหลี่เชียนดูมีความสุขกับความทุกข์ของคนอื่น ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ และถามถึงจินย่วน “…จู่ๆ นางก็เป็นมิตรกับข้าขนาดนั้น หรือว่าเป็นเพราะเจ้า นางจึงคิดว่านางไม่ต้องแต่งงานกับเซ่าหยางแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“คงจะใช่กระมัง!” หลี่เชียนลูบจมูก เขาก็ไม่ค่อยแน่ใจเช่นกัน “ถึงอย่างไรเรื่องแต่งงานของนางก็ยังไม่มีวี่แววแม้แต่นิดเดียว! หากทำให้นางแต่งออกไปได้ นางคงจะขอบคุณเจ้ามากกว่านี้”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” เจียงเซี่ยนนึกถึงสิ่งที่ตนเองพบเจอในชาติก่อน และเอ่ยพลางถอนหายใจว่า “เจ้าอย่าจับคู่มั่วซั่ว อย่าทำจนทุกคนเป็นไม่ได้แม้แต่เพื่อน!”
จินย่วนเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับการแต่งงาน ในด้านสติปัญญานางยอมรับได้ ทว่าในด้านความรู้สึกกลับไม่อาจยอมรับได้
บางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุสำคัญที่นางสู้เฉาไทเฮาไม่ได้
นางก็ไม่อยากให้หลี่เชียนกลายเป็นคนแบบนั้นเช่นกัน
“ข้ารู้แล้ว!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แล้วประคองหน้าของนางและจู่ๆ ก็หอมแก้มนาง แล้วเอ่ยว่า “ข้าอยากเป็นพันธมิตรกับจินเซียว ไม่ได้อยากสร้างความแค้นกับจินเซียวเสียหน่อย จะยุยงจินเซียวให้จินย่วนแต่งงานอย่างมั่วซั่วได้อย่างไร!” เขาพูดไปก็พูดกับตนเองอยู่ตรงนั้นว่า “ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอวิ๋นหลินยังมีความสามารถนี้ด้วย เมื่อก่อนแค่รู้สึกว่าเขาเชื่อฟัง ไม่ว่าสั่งเขาเรื่องอะไร เขาก็จัดการเรียบร้อยได้อย่างเงียบๆ หมด จะเห็นได้ว่าข้ายังดูถูกเขาไปหน่อย ข้าคิ
