งนอบน้อม
สุดท้ายนางคลายความโกรธลงเล็กน้อยแล้วก็ออกไปเหมือนพายุหมุนอีก
ทว่าใครจะรู้ว่าพอออกไปกลับได้ยินหม่าหย่งเซิ่งที่น่ารำคาญกำลังคุยกับอวิ๋นหลิน ‘…พวกเจ้าก็อดทนกับเขาแบบนี้หรือ? ยังดีที่ข้าไม่ถูกส่งไปด่านจวีหย่ง! บอกความจริงมาเถอะ เจ้าไม่คิดที่จะกลับซีอานจริงๆ หรือ? ครึ่งชีวิตหลังจากนี้ก็จะสิ้นเปลืองไปกับเขาเหมือนกับพ่ออย่างนั้นหรือ? นี่จะน่าเสียดายสักแค่ไหนกัน! เจ้ากำลังอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่นนะ?’
ตอนที่นางปรายตามองไป แม้หม่าหย่งเซิ่งจะหุบปาก แต่สีหน้านั้นบอกว่าน้อยใจแค่ไหนก็น้อยใจแค่นั้น เหมือนนางรังแกเขา…
ความโกรธของนางค่อยๆ ผุดขึ้นมาอีก จึงคว้าหมวกทรงโค้งวาดลายสีทองผ้าทอสีดำที่สวมอยู่บนศีรษะของขันทีข้างกายเอาไว้แน่น และขว้างใส่หน้าเขาทันที…
เวลานี้พอคิดดูดีๆ แล้ว ที่อวิ๋นหลินตั้งมั่นรักษาการณ์ด่านจวีหย่ง เป็นเพราะได้รับคำสั่งจากหลี่เชียนให้มาปกป้องนางอย่างนั้นหรือ?
นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้
ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
พวกความคิดที่เมื่อก่อนนางไม่กล้าคิดประทับอยู่ในสมองของนาง
ทำให้เจียงเซี่ยนนอนไม่หลับ
นางพลิกตัวลุกขึ้นมานั่ง และผลักไหล่ของหลี่เชียนที่หลับสนิทไปแล้ว “ตื่น ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า!”
————————————-
