เด็กสองคนที่มากลิ้งบนเตียงนั้นคนหนึ่งอายุสองขวบ อีกคนอายุสามขวบ และต่างสวมกางเกงเปิดเป้า มองออกว่า หลี่ฉางชิงจงใจอยากให้เด็กสองคนนี้ฉี่รดที่นอนบนเตียงใหม่
เสียดายที่เด็กสองคนเฉลียวฉลาดและเชื่อฟังมาก พวกเขาขึ้นเตียงใหม่และกลิ้งสองทีก็เริ่มเก็บพุทราแดงกับลำไยที่อยู่บนเตียงใหม่กินแล้ว
ถึงแม้เจียงเซี่ยนจะไม่เคยดูแลเด็ก แต่เคยมีคดีหนึ่งที่ฟ้องมาถึงตรงหน้านางตลอด ก็คือเพราะยายป้อนบัวลอยให้หลานกินและติดคอตาย บิดาของเด็กจึงต้องการหย่ากับภรรยา
นางรีบคว้ามือน้อยๆ ของเด็กเอาไว้ และเอ่ยกับหลี่เชียนว่า “เร็ว อย่าให้พวกเขากินพุทราแดงกับลำไยเข้าไป จะติดคอได้”
หลี่เชียนช่วยจับมือของเด็กทั้งสองทันที
เด็กทั้งสองยังคิดว่าผู้ใหญ่กำลังเล่นกับพวกเขา จึงหัวเราะอย่างมีความสุขและคลานมั่วซั่วไปทั่วเตียง
ทั้งสองคนไปอุ้มเด็กอย่างลุกลี้ลุกลน
ท่าทางที่ลำบากนั้น ทำให้พวกฮูหยินหลี่หัวเราะออกมา
แม่นมของเด็กสองคนรีบเข้าไปรับเด็ก นางย่อตัวคารวะ และเอ่ยคำพูดที่เป็นสิริมงคลมากมาย ถึงจะพาเด็กออกไป
หลี่เชียนเห็นเสื้อผ้าของเจียงเซี่ยนยุ่งเหยิงเล็กน้อย จึงส่งสัญญาณให้ชีกูช่วยจัดเสื้อกับกระโปรงให้นาง ส่วนตนเองกระซิบกับเจียงเซี่ยนสองสามคำ ก็ลุกขึ้นไปดื่มเหล้าที่เรือนด้านนอกแล้ว
เจียงเซี่ยนโล่งอก
และยังคงรอหลี่เชียนกลับมาอย่างจริงจังเช่นเดิม
เสียงหัวเราะอย่างแผ่วเบาของสรีดังมาทางลูกกรงหน้าต่าง
ทุกคนต่างประหลาดใจมาก
ฮูหยินหลี
