ขาจึงจำเป็นต้องไอเบาๆ ครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “ท่านพี่ ตอนนี้ข้าไม่หิว จึงไม่ไปกินอาหารมื้อดึกแล้ว ข้ากลับห้องก่อนแล้วกัน!”
หากเจียงเซี่ยนอยู่ที่นี่ อาจจะสนใจจงเทียนอวี่เล็กน้อย ทว่าจงเทียนอวี่ในเวลานี้เป็นเพียงน้องชายตัวน้อยที่ติดตามอยู่หลังพี่ใหญ่ ไม่มีความคิดเป็นของตนเอง ซื่อๆ และพูดน้อยเท่านั้น จึงไม่มีใครจะสนใจเขามากนัก
จงเทียนอี้สั่งเพียงแค่ว่า “เช่นนั้นเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ถ้าหิวก็ขอของกินจากคนรับใช้ในห้อง” แล้วก็ไม่สนใจเขาอีกแล้ว แต่ด้วยนิสัยของหลี่เชียน จึงกำชับเขาอยู่พักหนึ่ง ถึงจะปล่อยเขาไป
คนทั้งกลุ่มไปที่เรือนตะวันออก
ความคึกคักและเสียงดังเอะอะโวยวายมาปะทะหน้า คนกลุ่มหนึ่งบ้างก็ยืนคุยอยู่ด้วยกัน บ้างก็วิพากษ์วิจารณ์งานแต่งงานในครั้งนี้ บ้างก็หยอกเล่นกัน
เทียบกันแล้ว เรือนตะวันตกแลดูสงบเกินไปหน่อย
พ่อบ้านที่ต้อนรับแขกวิ่งมาทันที และจัดสถานที่ให้พวกเขา แล้วแนะนำอาหารรสเลิศ และนำน้ำชา ของว่าง กับผลไม้มาให้เสียวุ่นวาย
หลี่เชียนยิ้มพลางต้อนรับญาติและเพื่อน ทว่าในใจกลับคิดถึงเจียงเซี่ยน
ในวังให้ความสำคัญกับกฎระเบียบ จนไม่มีแม้แต่คนที่พูดเสียงดังสักคน และเงียบเหงา แต่ตระกูลหลี่กลับตรงกันข้าม พวกเขาชอบเพื่อนฝูง และยิ่งชอบต้อนรับจัดเลี้ยงในจวนเพื่อแสดงความจริงใจ…ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากเจียงเซี่ยนแต่งเข้ามาแล้วจะปรับตัวได้หรือไม่?
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่ได้กังวลมากขนาดนั้น
บางทีอ
