ิริมงคล สมปรารถนา รักกันจนแก่เฒ่า…”
มีของแข็งตกลงกลางฝ่ามือของเจียงเซี่ยน นางเดาว่าไม่พุทราแดงก็ถั่วลิสง
กว่าจะรอให้ฮูหยินหลี่สวดจนจบได้ก็ไม่ง่ายเลย ฮูหยินหลี่มอบตาชั่งแบบแขวนอันใหม่ที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงให้
หลี่เชียนเลิกผ้าคลุมหน้าของเจียงเซี่ยนขึ้นโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ
เจียงเซี่ยนที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า แตกต่างไปจากปกติเล็กน้อย
ดวงตาสดใสขึ้น สีหน้าอ่อนโยนขึ้น หน้าตาชัดเจนขึ้น สวมมงกุฎหงส์ คลุมผ้าคลุมไหล่ งดงามมากและดึงดูดสายตาคน ล้ำค่ามาก
หัวใจของหลี่เชียนเต้นผิดจังหวะ รู้สึกเพียงว่ากระหายน้ำมาก คำพูดล้อเล่นที่เดิมทีเตรียมไว้พร้อมแล้วตอนนี้กลับพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว
เจียงเซี่ยนเพิ่งเคยเห็นหลี่เชียนสวมเสื้อผ้าสีแดงเข้มเป็นครั้งแรก
เสื้อผ้าสีแดงไม่เพียงแต่ขับให้ผิวของเขาขาวมากกว่าปกติ ทว่ายังทำให้รอยยิ้มของเขาแลดูสดใสขึ้นด้วย ฟันขาวทั้งปากเจิดจ้าจนคนมองตาพร่า
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนพลางหัวเราะ ความสุขหลั่งออกมาจากในดวงตาของเขา ทำให้คนไม่อาจมองข้ามได้
เจียงเซี่ยนเบือนหน้าไปอื่น
แต่กลับอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้
ฮูหยินหลี่เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะป้องปากยิ้มเช่นกัน และเตือนหลี่เชียน “รีบดื่มเหล้าเถอะ!”
หลี่เชียนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เขารีบสูดหายใจลึก ตั้งสติ และยิ้มพลางรับน้ำเต้าอันเล็กที่ฮูหยินหลี่ยื่นมาให้
———————————–
[1] ยามซื่อ = ช่วงเวลา 09.00-10.59 น. ดังนั้นกลางยามซื่อ = 10.00 น.
