วลานอนของข้าเลย ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร ถึงแม้พรุ่งนี้ข้าจะต้องตื่นตั้งแต่ยามจื่อ แต่พอข้าขึ้นเกี้ยวแล้วก็นอนต่อได้ เจ้าก็ไม่ต้องไล่ข้าไปนอนตอนนี้ก็ได้กระมัง?”
ไป๋ซู่กลัวว่าตนเองคุยกับเจียงเซี่ยนและมองข้ามไปบรรทัดหนึ่งก็ยุ่งยากแล้ว ต้องรู้ว่า ทุกบรรทัดในสมุดบัญชีนี้ล้วนมีมูลค่าสูงมาก หากนางมองข้ามไปชิ้นหนึ่ง ก็เท่ากับเสียทองไปร้อยตำลึง แล้วนางจะไม่จริงจังได้อย่างไร
“เช่นนั้นเจ้านั่งอยู่ตรงนี้เงียบๆ” ทว่าพอเจอเจียงเซี่ยนที่เบื่อมาก นางก็ใจอ่อน และยังเอ่ยอย่างประนีประนอมว่า “อย่างมากที่สุดอีกหนึ่งชั่วยามข้าก็เสร็จแล้ว”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเท้าคางนั่งมองพวกไป๋ซู่ตรวจสมุดบัญชีอยู่ตรงนั้น
แต่เพียงแค่ครึ่งถ้วยชา เจียงเซี่ยนก็ทนไม่ไหวแล้ว และเอ่ยว่า “จ่างจู เจ้าว่าตอนที่ข้าเจอใต้เท้าหลี่ ต้องชมเขาสักหน่อยหรือไม่?”
“ชม?” ไป๋ซู่งุนงง และเอ่ยว่า “เจ้าเป็นลูกสะใภ้ของเขา ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาของเขาเสียหน่อย ชมใต้เท้าหลี่…ไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?”
———————————-
