านอวี๋หลินได้มาขยายกำลังทหาร เพิ่มกำลังที่แท้จริงของตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นด้วย
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เจ้าเริ่มวางแผนตั้งแต่เมื่อไร?”
“ตอนที่เจ้าบอกข้าเรื่องคุณหนูจิน” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน “ตอนนั้นข้าก็คิดว่านี่เป็นเรื่องดีสำหรับข้า เพียงแต่เรื่องบางเรื่องยังไม่รู้แน่ชัด จึงต้องให้จินเซียวยืนยันสักหน่อย ตอนนี้ดูเหมือนข้าจะเดาไม่ผิด ตระกูลจินต้องอาศัยม้าดีของตระกูลเซ่า ตระกูลเซ่าต้องอาศัยตระกูลจินขายออก ทว่าตระกูลเซ่ามีแค่ตระกูลเดียว แต่ตระกูลจินกลับไม่ใช่ตระกูลเดียวที่สามารถช่วยตระกูลเซ่าขายสินค้าได้ สองสามปีนี้ความสัมพันธ์ของตระกูลจินกับตระกูลเซ่าแน่นแฟ้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงกับแลกเปลี่ยนลูกหลานให้ดำรงตำแหน่งในเขตควบคุมของอีกฝ่าย แล้วก็ไว้วางใจในตระกูลเซ่ามากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน ตระกูลแบบนี้กลับควบคุมง่าย ดังนั้นข้าจึงคิดว่าจะปะทะกับตระกูลเซ่าอย่างรุนแรงก่อน จะได้เตือนตระกูลจินสักหน่อยด้วย และต่อไปตอนที่ตระกูลหลี่มาแทนที่ ตระกูลจินจะได้ไม่เล่นลูกไม้อยู่ข้างๆ”
ไม่ใช่เพราะนางฝากฝังเขา เขาถึงได้ช่วยตระกูลจินหรือ?
เจียงเซี่ยนมองดูลูกบอลหลิงหลงที่อยู่ในมือ และรู้สึกว่าตนเองใจแคบเล็กน้อย
ทว่านางก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
ขอเพียงเป็นเรื่องของหลี่เชียน ไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก ไม่ว่าจะเกิดขึ้นชาติก่อนหรือชาตินี้ นางล้วนจำได้หมด และไม่มีทางลืมได้
วันนั้นนางยังเกือบจะถามหลี่เชียนด้วยซ้ำ ว่าพี่น้อ
