รรยาและลูกหน่อย อย่าทำให้พวกนางไม่สบายใจในเรื่องเล็กน้อย”
“แม้ข้าจะมีคนรับใช้อยู่ข้างกาย แต่ไม่เคยคิดที่จะเก็บไว้ข้างตัว”
“เรื่องที่ฮูหยินกังวลไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
“ขอให้ฮูหยินโปรดวางใจ”
“ข้าได้แต่งงานกับเจียหนานก็พอใจมากและไม่ต้องการสิ่งอื่นแล้ว!”
“อย่างที่ฮูหยินเอ่ย ชีวิตในวันข้างหน้าของข้ากับเจียหนานยังอีกยาวไกล ข้าจะปฏิบัติกับเจียหนานอย่างดี และจะพยายามทำให้นางใช้ชีวิตอย่างสบายใจและมีความสุขอย่างสุดความสามารถขอรับ”
ฮูหยินฝางพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
ตอนที่หลี่เชียนบอกลา นางไปส่งหลี่เชียนถึงหน้าประตูฉุยฮวาด้วยตนเอง
—
ฮูหยินฉีรู้แล้วก็เงียบไปนานมาก ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ฮูหยินฝางถึงเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อหลี่เชียนไป ทว่าสุดท้ายนางก็ยังแอบเอ่ยกับฉีเซิ่งว่า “ข้าว่าหลี่เชียนผู้นี้ไม่ธรรมดาทีเดียว เพียงแค่ไม่กี่วัน ฮูหยินฝางก็มองเขาใหม่แล้ว ท่านว่า…ท่านต้องหาเวลาเลี้ยงอาหารเขาสักหน่อยหรือไม่”
ตอนกลางวันฉีเซิ่งฝึกซ้อมกับเจียงลวี่ที่สนามฝึกวิทยายุทธมาทั้งวัน จึงเหนื่อยจนไม่อยากแม้แต่จะพูดแล้ว พอได้ยินก็บ่นพึมพำว่า “ข้าจะรู้จักคนมากขนาดนั้นไปทำไม? ข้าแค่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับเจิ้นกั๋วกงก็พอแล้ว! แทนที่จะเจอพระโพธิสัตว์แล้วก็ไหว้ สู้ตั้งใจนับถือพระพุทธรูปแค่องค์เดียวดีกว่า ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้แล้ว รีบนอนเถอะ! ท่านหญิงเจียหนานแต่งไปอยู่ซานซีแล้ว ต่อไปวงการราชการซานซีก็ยิ่งน่าจ
