างกินของว่าง
เจียงเซี่ยนยังอดที่จะวิ่งไปดูไม่ได้ พอเห็นว่าเจียงลวี่ลงมือราบรื่นมาก ส่วนใหญ่บังคับให้คนอื่นดื่ม น้อยครั้งที่เขาจะถูกบังคับให้ดื่ม ถึงจะกลับมานั่งที่ห้องอีกครั้ง
หนึ่งในพี่น้องสกุลฉีก็เอ่ยว่า “ท่านกั๋วกงน้อยเก่งมาก! ข้าไม่เคยเจอคนที่ฉลาดมากกว่าเขาเลย!” ระหว่างที่พูดนั้นนัยน์ตาก็ทอประกายเจิดจ้า
เจียงเซี่ยนนึกถึงน้องสาวของเติ้งเฉิงลู่…
นางอดที่จะแอบด่าเจียงลวี่กับหลี่เชียนในใจไม่ได้
ไปไหนก็ต้องก่อเรื่องทุกที
ชาติก่อนหลี่เชียนปฏิเสธฉีเซิ่งอย่างไร? อ้อ ไม่ได้สร้างเนื้อสร้างตัวจะกล้าแต่งงานได้อย่างไร!
ชาตินี้ก็ไม่เห็นว่าเขาจะเคยสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ ทำไมถึงกล้าหลอกให้นางตามเขามาซานซี
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เม้มปากยิ้มอย่างอดไม่ได้
ถึงเวลานั้นดูสิว่าเขาจะเอาอะไรมาเลี้ยงนาง!
พี่น้องสกุลฉีอีกคนเห็นแล้วก็ยิ้มพลางถามนางว่า “ท่านหญิง ท่านกั๋วกงน้อยหมั้นหรือยัง? ไม่ทราบว่าท่านกั๋วกงจะหาคู่ครองแบบไหนให้เขาหรือ?”
คำพูดนั้นใจกล้ามาก ทว่านางเบิกดวงตาโตที่กลมมาก สายตาใสแจ๋วและใสสะอาด เหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็นคนหนึ่ง จึงไม่ทำให้คนรู้สึกเกลียดแม้แต่นิดเดียว กลับเป็นฮูหยินฉีที่อายและตวาดเสียงดังว่า “ฉีซวง” และเอ่ยว่า “ผู้หญิงอย่างเจ้าสนใจเรื่องพวกนี้ทำไม? ยังไม่นั่งให้เรียบร้อยอีก ดื่มชาของเจ้าไป!”
ที่แท้คนนี้คือฉีซวง เช่นนั้นอีกคนก็คือฉีตาน
เจียงเซี่ยนชอบความตรงไปตรงมาของสองพี่น้อง มีอะ
