ทว่าในตำหนักเล่อโซ่ว เจียงเซี่ยนกลับร้อนใจแทบแย่แล้ว นางถามหลิงตงเยว่ “ทำไมจู่ๆ ไทฮองไทเฮาถึงมาขอเทียบขอพบของท่านลุงจากข้า?”
เจอเทียบเหมือนกับเจอตัว
ไทฮองไทเฮาไม่มีเทียบขอพบของเจียงเจิ้นหยวนอยู่ในมือ คนที่มีเทียบขอพบคือเจียงเซี่ยน
เจียงเจิ้นหยวนกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะมีเรื่องด่วนอะไร จึงตั้งใจให้เทียบขอพบสี่ห้าฉบับไว้กับนางโดยเฉพาะ
หลิวตงเยว่เห็นว่าแถวนี้มีเพียงไป๋ซู่คนเดียว จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตำหนักเหรินโซ่วให้เจียงเซี่ยนฟังเบาๆ
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ต่างตกตะลึง และเจียงเซี่ยนก็ใช้เวลานานมากกว่าจะหาเสียงของตนเองกลับมาได้ “ฝ่าบาท เป็นบ้าไปแล้วหรือ? หากดาบนั้นแทงโดนจุดตายของจ้าวเซี่ยว จะไม่คร่าชีวิตของจ้าวเซี่ยวงั้นหรือ?”
หลิวตงเยว่ถอนหายใจและเอ่ยว่า “นั่นน่ะสิขอรับ! ยังดีที่ไทฮองไทเฮากับไทเฮาเสด็จไปทัน ไม่อย่างนั้นก็ยังไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน! ข้าได้ยินคนของวังเฉียนชิงบอกว่า ช่วงนี้ฝ่าบาทเจ้าอารมณ์มาก เอะอะก็โมโห แม้แต่เสี่ยวโต้วจึก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทมากเช่นกัน แต่ทุกคนก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ฝ่าบาทพิโรธ จึงใช้ชีวิตกันอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่น รู้สึกเหมือนศีรษะสามารถร่วงลงจากบ่าได้ตลอดเวลา”
เขาทั้งทำหน้ากลุ้มใจและขมวดคิ้ว เหมือนสัมผัสมาด้วยตนเอง ตลกจนเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และกวาดล้างความรู้สึกกระวนกระวายเมื่อครู่ให้หายไป
ไป๋ซู่ก็มองเจียง
