ี่ยวตกใจ
เขารู้ว่าเจียงเซี่ยนเป็นคนเจ้าอารมณ์ ทว่าคิดไม่ถึงว่าจะเจ้าอารมณ์ถึงขนาดนี้
ต่อหน้าฮ่องเต้ก็ยังกล้าทำหน้าไม่พอใจ
“รู้ว่านางหนีไปที่ไหนหรือยัง?” จ้าวเซี่ยวถาม
ผู้ติดตามส่ายหน้า และเอ่ยว่า “ยังหาไม่พบขอรับ!”
จ้าวเซี่ยวพยักหน้า เขาคิดแล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็ตามไปหาด้วยเถอะ! หากเจอตัวแล้วก็บอกข้าหน่อย”
ผู้ติดตามขานรับและจากไป
จ้าวเซี่ยวกลับไปที่จุดชมทิวทัศน์
บนลานน้ำแข็งบรรยากาศคึกคักมาก
แต่ในใจของจ้าวเซี่ยวกลับเหมือนมีต้นหญ้างอกขึ้นมา และรู้สึกกระวนกระวาย
เขามองไปทางจ้าวอี้
จ้าวอี้ถือกล้องส่องทางไกลอยู่และกำลังรวบรวมสมาธิทั้งหมดจ้องไปที่ทหารที่เล่นอยู่บนทะเลสาบที่เป็นน้ำแข็ง ไม่ได้เป็นห่วงที่ไปของเจียงเซี่ยนสักนิด เขามองไปทางเจียงลวี่อีกครั้ง เจียงลวี่กำลังคุยกับหวังจ้านอยู่ บนหน้าของทั้งสองคนต่างเจือด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ท่าทางดีใจมากที่กองบัญชาการปัญจทิศรักษานครสามารถเอาชนะหน่วยองครักษ์ได้…จ้าวเซี่ยวรู้สึกแย่มาก
เขาคิดแล้วก็ตัดสินใจไปหาเจียงเซี่ยนด้วยตนเอง
เขาหาข้ออ้างออกจากจุดชมทิวทัศน์อีกครั้ง และวิ่งไปที่ป่าเล็กๆ ข้างทะเลสาบสือช่าทันที
มีขันทีหลายคนหาคนอยู่ที่นั่นอย่างที่คิดจริงๆ
เขาถาม “พบท่านหญิงเจียหนานหรือยัง?”
เหล่าขันทียังคิดว่าเขาอาจจะรับคำสั่งมาจากฮ่องเต้หรืออาจจะถูกเจียงลวี่ฝากฝังให้มาสนใจที่ไปของเจียงเซี่ยน จึงส่ายหน้าติดกันหลายครั้ง และเอ่ยสิ่งที่รู้ออกมาทันที “ฝั
