ว
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “พวกเรามีพี่น้องผู้ชายสามคน และน้องสาวอีกคน ข้าเป็นลูกชายคนโต แม่แท้ๆ ป่วยตาย แล้วก็มีน้องชายคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าข้าห้าปี ชื่อหลี่จี้ เป็นลูกของอนุภรรยาที่ติดตามท่านพ่อมาหลายปีมากแล้ว น้องสามชื่อหลี่จวี ปีนี้สิบขวบ น้องสาวชื่อเล่นว่าตงจื้อ ปีนี้แปดขวบ พวกเขาสองคนเป็นลูกของแม่เลี้ยงข้า”
เขาไม่ได้เอ่ยถึงหลี่หลิน
ที่แท้เขาก็ตัวคนเดียวเหมือนกับนาง
คนอื่นต่างไม่ใช่น้องชายและน้องสาวแท้ๆ มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
เพราะแบบนี้หรือเปล่า คนเหล่านี้ถึงไม่ปรากฏตัวในชาติก่อน?
เจียงเซี่ยนกำลังแอบคาดเดา พลางพยักหน้าเล็กน้อย อยากถามมากว่าเขาสนิทกับน้องชายที่เกิดจากอนุหรือไม่ คำพูดมาถึงปากแล้วก็รู้สึกว่าการถามเรื่องนี้จะสนิทสนมกันมากเกินไป จึงกลืนลงไป
เจียงลวี่เดินเข้ามาในเรือนอย่างรวดเร็ว และตะโกนเรียกหลี่เชียนมาแต่ไกล “ใต้เท้าหลี่ ท่านได้เจอน้องสาวข้าแล้ว!”
ความนัยที่แฝงอยู่ในนั้นคือ เขาควรทำอะไรก็ไปทำได้แล้ว
หลี่เชียนรู้สึกไม่พอใจ แต่คนอื่นเป็นลูกพี่ลูกน้องกันจริงๆ เขาจะเทียบได้อย่างไร แม้จะไม่พอใจก็ทำได้เพียงอดทนเช่นกัน
“ใช่แล้ว!” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงเป็นคนดีมาก ปฏิบัติกับคนอื่นอย่างสนิทสนมมาก ข้าได้ขอบคุณนางแล้ว”
เจ้าคนสารเลวนี่พูดโกหกอย่างไร้ความกลัวจนเป็นนิสัย เขาเคยขอบคุณนางตอนไหน?
เจียงเซี่ยนเบิกตาโต
หลี่เชียนยิ้มตาหยี พลางส่งสายตาใ
