หากทำให้ฮ่องเต้ไม่พอใจ อย่าว่าแต่ท่านหญิงที่ต่อไปต้องพึ่งพาอาศัยตระกูลของตนเองเลย ต่อให้เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนักที่มีบรรดาศักดิ์สูง หลังจากฮ่องเต้ว่าราชการด้วยตนเองก็เกรงว่าจะไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเช่นกัน
ซ่งเสียนอี๋ค่อนข้างกังวล
ทว่าเจียงเซี่ยนหาได้สนใจเรื่องเหล่านั้นไม่
นางหาวครั้งหนึ่ง และเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “แล้วแต่เขาแล้วกัน” นางไม่เคยคิดที่จะใช้ชีวิตโดยพึ่งพาบุญคุณของจ้าวอี้ แล้วนางก็สั่งฉิงเค่อ “ตอนนี้ข้าจะพักผ่อนแล้ว ไม่มีธุระอะไรก็อย่าเรียกข้า”
ฉิงเค่อยิ้มพลางขานรับ “เจ้าค่ะ” นางช่วยปลดม่านให้เจียงเซี่ยนอย่างแผ่วเบา แล้วส่งสัญญาณให้ซ่งเสียนอี๋ที่ดูเหมือนจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวว่าควรออกไปได้แล้ว
ซ่งเสียนอี๋พยักหน้า และออกมาจากตำหนักข้างที่ใช้เป็นห้องนอนกับฉิงเค่อ แต่กลับไม่กลับไปทำงานเย็บปักถักร้อยที่ที่พักของตนเองหรือช่วยงานนางในที่มาด้วยกันเหมือนเช่นเคย ทว่าตามอยู่หลังฉิงเค่อ หลายครั้งอยากพูดแต่ก็ยั้งไว้
ฉิงเค่อจูงนางไปหยุดยืนข้างกำแพงดอกไม้ที่ปลูกไผ่เซียงเฟยตรงระเบียดคด และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พูดมาเถอะ! เจ้าอยากถามอะไรกันแน่?”
ซ่งเสียนอี๋ท่าทางลำบากใจ และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?”
ฉิงเค่อหยอกนางเล่น “จะให้ข้าหากระจกมาให้เจ้าส่องสักบานหรือไม่?”
ซ่งเสียนอี๋ได้ยินรอยยิ้มก็จางลงเล็กน้อย นางคิดด้วยสีหน้าจริงจังอยู่นานสองนาน แล้วถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่
