นางขั้นที่หนึ่งบ้าง ถึงฮูหยินพวกนี้จะอยากพูดจาซี้ซั้ว ขุนนางใหญ่เหล่านั้นก็ไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์เช่นกัน จึงกลับเป็นเรื่องดีเสียอีก
เวลานี้นางต้องเป็นห่วงตนเองว่าถึงเวลานั้นจะพักที่ไหนดี?
ถึงจะบอกว่ากลับวันนั้นเลย ทว่านางคิดว่าเวลาลงมือตามแผนการที่ดีที่สุดก็คือเที่ยงคืน ดังนั้นพวกท่านลุงก็น่าจะลงมือตอนเที่ยงคืน นางอยากไปก็เพื่อป้องกันจ้าวอี้เสี่ยงอันตรายตอนที่เข้าตาจน และจะกำจัดเฉาไทเฮาในที่เกิดเหตุโดยไม่สนใจชื่อเสียง แล้วนางจะไม่ค้างคืนที่นั่นได้อย่างไร?
เจียงเซี่ยนส่งหลิวเสี่ยวหม่านออกไปแล้วก็มัวแต่คิดเรื่องในใจ จนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน
วันรุ่งขึ้นจึงตื่นสาย
ไทฮองไทเฮากลัวว่านางจะไม่สบายตรงไหน จึงต้องเชิญหมอหลวงเถียนมาตรวจให้ได้
เจียงเซี่ยนถือโอกาสเอ่ยว่า “หม่อมฉันแค่อยากไปดูกายกรรมที่ภูเขาวั่นโซ่ว…”
ไทฮองไทเฮาตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ “นี่มันอะไรกัน? คุ้มกับที่เจ้านอนไม่หลับ…” แต่พอพูดออกไป ไทฮองไทเฮาก็กลับคำแล้วเปลี่ยนคำพูดทันทีว่า “วันนั้นคนเยอะขนาดนั้นเบียดอยู่ด้วยกัน มีอะไรน่าดู หากเจ้าอยากดูจริงๆ ไว้วันเกิดของไทเฮาจบแล้วก็ให้คณะกายกรรมพวกนั้นอยู่แสดงต่ออีกสองวันก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ”
เจียงเซี่ยนจึงจำเป็นต้องหลอกผู้อาวุโส “นั่นจะมีความหมายอะไรเพคะ! ดูกายกรรมก็เพราะอยากได้บรรยากาศคึกคักไม่ใช่หรือ? เรียกเข้ามาในวัง นอกจากเสด็จยายกับไทฮองไท่เฟย หม่อมฉัน และจ่างจู ยังมีใครดูอีก? แม้แต่เสี
