ิตอยู่ คนสกุลฟางก็เหมือนพวกขันทีที่กุมอำนาจในวัง ซึ่งแอบซื้อบ้านไว้ข้างนอก บางทีอาจจะยังเกรงกลัวเฉาไทเฮาอยู่ นางจึงเลือกบ้านที่ตรอกใต้เท้าเจิ้งที่ค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวและเงียบสงบหลังวัดว่านหยวน
เจียงเซี่ยนก็มาเป็นครั้งแรก
ทว่านางสืบมาอย่างชัดเจนแล้ว
เรือนด้านนอกของคนสกุลฟางคือบ้านหลังที่สามนับจากทางตะวันออกไปตะวันตกของตรอกใต้เท้าเจิ้ง
นางให้รถม้าค่อยๆ แล่นผ่านตรอกใต้เท้าเจิ้งไป เหมือนบังเอิญผ่านมา แล้วแง้มม่านของรถม้ามองออกไปข้างนอก
นั่นเป็นเรือนหลังเล็กที่แบ่งเป็นสองส่วนเหมือนตัวอักษร ‘รื่อ’[3] ประตูหรูอี้ทาสีแดงกลางเก่ากลางใหม่ กำแพงด้านนอกหลุดลอกเล็กน้อย แต่ต้นฉัตรจีนโบราณที่ยื่นออกมาเหนือกำแพงกลับมีใบไม้หนาแน่น เจริญงอกงาม และเขียวชอุ่ม ดูมีอายุประมาณหนึ่งแล้ว ทั้งเรือนเผยความเงียบสงบที่เรียบง่ายและโบราณออกมา ดูท่าทางไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
หลี่เชียนมองนางสำรวจรอบด้านอย่างเงียบๆ จนกระทั่งรถม้าแล่นออกจากตรอกใต้เท้าเจิ้งแล้วจอดลงหน้าประตูร้านขายของชำแห่งหนึ่งริมถนน เขาถึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่นี้ก็คงบอกข้าได้แล้วกระมังว่าท่านกำลังตามหาสิ่งใด?”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเอ่ยว่า “เจ้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าต้องการหาคือบ้านไหนแล้วหรือ?”
นี่นางกำลังทดสอบเขาใช่หรือไม่?
หลี่เชียนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และเอ่ยว่า “บ้านหลังที่สามนับจากทางตะวันออกไปตะวันตก ใต้ชายคาประตูหรูอี้มีรังนกนางแอ่นที่ว่างเปล่าอยู่”
นางไม่เ
