ียงเซี่ยนก็น้ำตาจะร่วงลงมาแล้ว
นางไม่อยากสนใจหลี่เชียน แล้วก็ไม่อยากเสียกิริยาเช่นกัน
จึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ไป๋ซู่เห็นเจียงเซี่ยนอารมณ์แปลกไป ก็คิดว่าแม้หลี่เชียนจะเป็นขุนนางเล็กที่ตำแหน่งต่ำ ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นคนของเฉาไทเฮา บิดาเกรงว่าอีกไม่นานเฉาไทเฮาก็จะใช้งานอีก ดังนั้นอย่าล่วงเกินคนๆ หนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุดีกว่า นางจึงยิ้มและก้าวเข้าไปบังเจียงเซี่ยนไว้ข้างหลัง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ขนมถั่วแดงนั้นอร่อยมาก หวานแต่ไม่เลี่ยน ร่วนและถูกปาก องครักษ์หลี่ช่างมีน้ำใจ แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ จะรบกวนเฉิงเอินกงบ่อยๆ ได้อย่างไร ท่านบอกข้าว่าซื้อที่ไหนก็พอ ข้าให้พวกขันทีออกไปซื้อก็เหมือนกัน” ประโยคสุดท้ายนี้กลับเอ่ยกับเฉาเซวียน
เฉาเซวียนบอกชื่อร้านไป
ไป๋ซู่เอ่ยขอบคุณเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นมีน้ำใจอย่างขอไปที
หลี่เชียนมองจนกลอกตาตลอด
แต่เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่จะเสแสร้งต่อไปอีก จึงพยักหน้าให้เฉาเซวียน และเอ่ยกับไป๋ซู่ว่า “พวกเรากลับวังกันเถอะ! ไทฮองไทเฮายังรอพวกเราตอบอยู่นะ!”
ไป๋ซู่เอ่ยกับเฉาเซวียนอย่างเกรงใจอีกหลายคำ ถึงจะตามเจียงเซี่ยนกลับวังฉือหนิง
เฉาเซวียนลำบากใจเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ช่วงนี้หลี่เชียนแทบจะไปเยี่ยมเขาทุกวัน คุยเรื่อยเปื่อยกับเขา ดื่มเหล้าเที่ยวเตร่ เขาเห็นหลี่เชียนเป็นคนกันเองแล้วจึงไม่รู้สึกเสียหน้ามากแล้วเช่นกัน ทว่าก็ยังอธิบายกับห
