ี่เฉาไทเฮาจัดให้มาสอนจ้าวอี้เรื่องคน แถมยังใจกว้างมากจนแต่งตั้งให้นางเป็นเหม่ยเหรินคนหนึ่ง…ตอนนี้คิดดูแล้ว วันเกิดของจ้าวสี่คือวันที่สองเดือนสอง เวลานี้เซียวหรงเหนียงคงตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้วกระมัง!
ทว่านี่เป็นลูกคนแรกของจ้าวอี้
หากเฉาไทเฮาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไทฮองไทเฮาไม่มีทางที่จะไม่รู้
และถ้าไทฮองไทเฮารู้ ด้วยนิสัยคนแก่อย่างนางก็ไม่มีทางที่จะไม่สนใจ
พอคิดถึงเจ้าเด็กจ้าวสี่นั่น เจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่านางควรเอาใจใส่เซียวหรงเหนียงสักหน่อย
นางพยักหน้าให้จ้าวอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก
มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเป็นนางในก้าวออกมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิง เพราะฝ่าบาททรงคิดว่าหลายวันนี้ฝนตก กลัวว่าท่านจะไม่สนุก จึงทุ่มเทความคิดอยากให้ท่านหญิงมีความสุข ฝ่าบาทให้พวกข้าคิดหาทาง พวกข้าถึงมีความคิดเช่นนี้เจ้าค่ะ”
หญิงสาวมีใบหน้าที่อ่อนวัยราวกับดอกซิ่ง[1] และนัยน์ตาสว่างไสวราวกับดวงดาวตรงขอบฟ้า นางเต็มไปด้วยความสุข จนทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกมีความสุขขึ้นเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงจำได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือซ่งเสียนอี๋
นางยิ้มเล็กน้อยและไม่เอ่ยสิ่งใด
ซ่งเสียนอี๋กระวนกระวายเล็กน้อย
ตัวท่านหญิงเจียหนานเองเป็นคนพูดน้อย แต่กลับชอบคนที่นิสัยร่าเริงและช่างพูด ทุกครั้งที่นางพูดจาเกินหน้าที่กับท่านหญิงเจียหนานเช่นนี้ ท่านหญิงเจียหนานก็มักจะตอบไม่กี่คำ ทว่าท่านหญิงเจียหนานในวันนี้กลั
