าอย่างไร ท่านยายจึงสั่งนางเองว่าให้นางไปชงชาที่ห้องชามาให้พวกนางสักถ้วย นางถึงได้รู้ว่าเฉาไทเฮาจะไล่นางออกไป นางเหลือทนอย่างถึงที่สุด คิดว่าพวกนางไม่ได้จะดื่มชาจริงๆ เสียหน่อย จึงไม่เพียงไม่ไปชงชาที่ห้องชา ทว่ายังอ้างว่าไม่สบายด้วย พอฝากนางในที่อยู่รับใช้ที่นี่ไปบอกแล้วก็พาติงเซียงกับเถิงหลัวกลับตำหนักตงซานแห่งวังฉือหนิงที่นางอาศัยอยู่…โดยไม่ได้ไปห้องชาด้วยซ้ำ
ปรากฏว่าพอนางกลับถึงตำหนักตงซานก็เจอไป๋ซู่ท่านหญิงชิงฮุ่ยที่กลับวังเข้า ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่นานสองนาน จนเฉาไทเฮากลับไปแล้ว ถึงพากันไปคารวะไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยที่ห้องอุ่นตะวันออก และหลังจากเฉาไทเฮากลับไป ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็อารมณ์ไม่ดีนานมาก จนนางไม่มีอารมณ์ไปคิดเรื่องอื่นด้วยซ้ำ กระทั่งเฉาไทเฮาถูกขังไว้ที่วังฉางชุน นางถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง
ชาติก่อนเฉาเซวียนก็นั่งดื่มชาในห้องชากับหลี่เชียนงั้นหรือ เพียงแต่นางไม่ได้เจอเท่านั้น?
หากนางกลับไปเจอไป๋ซู่ที่ห้องอุ่นตะวันตกก็จะพิสูจน์ได้ว่าตนเองจำผิดหรือเปล่า
เจียงเซี่ยนอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่เค่อเดียว[1]
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เกรงว่าพวกเจ้าคงต้องรอสักครู่แล้ว…ไทเฮาตรัสว่ามีเรื่องจะสนทนากับไทฮองไทเฮา นี่ก็ไล่ข้าออกมาชงชาซิ่งเหรินมิใช่หรือ เกรงว่าคงจะไม่ใช่เรื่องเดี๋ยวเดียว”
เฉาเซวียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไปเชิญจริงๆ สู้บังเอิญเจอไม่ได้ และวันฝนตกคือวันที่ต้องร
