ต่ฉันก็ยังอยากมาส่งพวกนายอยู่ดี” สีหน้าของเยี่ยซวี่ดูเรียบนิ่ง ไม่ได้เสียกิริยาเพราะท่าทีเยาะหยันของฉินอี้
ฉินอี้กำลังคิดจะตอบกลับ แต่อู่จย่งยื่นมือออกมาขวางไว้ จากนั้นอู่จย่งก็มองเยี่ยซวี่อย่างจริงจัง เพื่อนที่ร่วมมือกันตอนปีหนึ่งในสถาบันลูกเสือเพื่อต่อกรกับกลุ่มของหลิงหลานที่โผล่พรวดขึ้นมาคนนี้ เขาพบว่าตลอดระยะเวลาสิบห้าปีที่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยเข้าใจอีกฝ่ายอย่างแท้จริงเลย
อู่จย่งยังคงจำได้ว่าตอนปีสองในโรงเรียนทหาร เขาเคยบอกกับพวกสมาชิกในหน่วยรบตัวเองแล้วว่า ต่อไปเขาจะสมัครสอบเข้ากองทัพที่สิบห้า เพราะว่านี่เป็นขุมกำลังของพวกตระกูลอู่ เขาเลยจำเป็นต้องไปที่นั่น แต่เขาจะไม่บังคับพวกสมาชิกในหน่วยรบ ถ้าเกิดไม่อยากตามเขาไปกองทัพที่สิบห้าก็บอกได้ เขาจะจัดการขั้นตอนแบ่งหน่วยรบแต่เนิ่นๆ และแยกจากกันด้วยดี
พวกสมาชิกต่างเลือกไปกองทัพที่สิบห้าด้วยกันกับเขา รวมถึงรองหัวหน้าทีมเยี่ยซวี่ด้วย และจากประสบการณ์ที่เติบโตมาด้วยกันก็ทำให้อู่จย่งเชื่อใจเยี่ยซวี่ คิดว่าเยี่ยซวี่จะต้องไปกองทัพที่สิบห้าเป็นเพื่อนเขาแน่นอน แล้วเริ่มต้นยุคสมัยของพวกเขาด้วยกัน อย่างไรก็ตามความคิดที่สวยงามเช่นนี้กลับพลิกค
