หน้ายิ้มหวานว่า “พันโทเมิ่ง รบกวนอดทนหน่อยนะคะ ฉันจะฉีดยาแล้ว”
เมิ่งจื่ออวิ๋นไม่ได้สังเกตเห็นถึงความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มใสบริสุทธิ์ของจูชิงชิงเลย และยื่นแขนขวาออกไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
จูชิงชิงแทงแล้วก็ดึงออกมาทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าขออภัยว่า “ขอโทษด้วยค่ะ พันโทเมิ่ง ฉันแทงผิดที่” ใครใช้ให้นายด่าคนอื่นล่ะ ตอนนี้ตกอยู่ในมือของฉันแล้วก็อย่าโทษที่ฉันจะเอาคืน ปีศาจน้อยในใจจูชิงชิงเริ่มกางเล็บแยกเขี้ยว
เมิ่งจื่อวิ๋นกำลังคิดจะถลึงตาใส่ ทว่าเขาเหลือบเห็นหลี่ซื่ออวี๋เลิกคิ้วมองเข้ามา บ่งบอกชัดเจนว่าถ้าเกิดไม่พอใจก็จะไม่รักษาแล้ว เขาไฉนเลยจะกล้าบันดาลโทสะ ถ้าเกิดไม่รักษาขึ้นมาจริงๆ และพลาดช่วงเวลาออกเดินทาง ถ้าไม่มีการคุ้มครองของเขาจนทำให้เพื่อนของเขาได้รับบาดเจ็บหรือว่าเสียชีวิตละก็ เช่นนั้นเขาคงต้องนึกเสียใจอย่างยิ่ง…ก็แค่โดนแทงไม่กี่ทีเองไม่ใช่หรือไง? ร่างกายฉีกขาดไปทั่วทั้งร่างยังไม่ทำให้เขาเจ็บถึงตายเลย เขายังจะกลัวความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ นี้อีกเหรอ?
ในที่สุดหลังจากที่แทงไปได้ห้าหกครั้ง จูชิงชิงก็ทำไม่ลงแล้ว ถึงอย่างไรก็แค่โดนต่อว่าไม่กี่ประโยคเท่านั้น เขาไม่ได้ทำร้ายเธอจริงๆ เมื่อเธอได้
