เมิ่งจื่ออวิ๋นมองไปยังเด็กหนุ่มเคร่งขรึมเย็นชาในภาพด้วยสีหน้าซับซ้อน “เขาโชคดีมากจริงๆ ที่มีลูกทีมแข็งแกร่งขนาดนี้ แถมยังจงรักภักดีต่อเขาด้วย” บุคลากรอย่างจ้าวจวิ้นมีหน่วยรบไหนบ้างที่ไม่ต้องการ กระทั่งพวกเขาก็หวั่นไหวไม่หยุด ยิ่งไปกว่านั้นเบื้องหลังจ้าวจวิ้นยังมีแพทย์ทหารระดับสุดยอดที่มีฝีมือเก่งกาจรวมถึงเสนาธิการชั่วร้ายอีกด้วย
พอนึกถึงอีกสองคน เมิ่งจื่ออวิ๋นก็โพล่งออกมาว่า “อย่าบอกนะว่า อีกสองคนก็เป็นคนของหน่วยรบด้วยเหมือนกัน?”
หลี่ซื่ออวี๋เป็นหมออัจฉริยะที่ร้อยปียากจะเจอสักครั้ง ยาที่เขาคิดค้นออกมามีประสิทธิภาพดีจนน่าตกใจ แต่รสชาตินั้นก็ยังคงเด่นชัดในความทรงจำ ไม่กล้าลืมเลือนไปชั่วชีวิต
เมิ่งจื่ออวิ๋นนึกถึงเรื่องเมื่อปีก่อน เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เพิ่งกลับมาถึงกองบัญชาการของกองทัพที่ยี่สิบสาม เขาก็ถูกส่งไปอยู่ที่โรงพยาบาลของกองทัพ…
“ว่าไงนะ? ฉันต้องพักฟื้นหนึ่งเดือนเต็มๆ งั้นเหรอ? ให้ตายสิ หมอเถื่อนหน้าไหนวางแผนการรักษาให้ฉัน ไสหัวออกมาเลยนะ” เมิ่งจื่ออวิ๋นที่นอนอยู่ในแคปซูลรักษาได้ยินพานจวินอันบอกเรื่องการรักษา เขาก็พลันโกรธเกรี้ยว เนื่องจากอีกหนึ่งอาทิตย์ พวกเขาต้องไปทำภารกิจในดาวที่อันตรายสั
